İnsan yaşamaya başladığı anda, ölmeğe hazır yaşta olur.. ne kadar doğru değilmi?

Bana göre bu cümlenin doğruluğu, ölüm fikrini karanlık bir gölge değil, hayatın değişmez eşi olarak cepte taşımakta yatıyor. Doğduğumuz an itibarıyla sonlu olduğumuzu bilmek, beni teslimiyete değil, seçtiğim hayata sadakate çağırır; ertelediğim sözleri söylemeye, sevdiklerime sarılmaya, kırgınlıkları uzatmamaya itiyor. Hazır olmak vasiyet yazmaktan çok bugünü temiz yaşamak demek; emeğimi verip helalleşebileceğim bir iz bırakmaya çalışıyorum. Bu farkındalık korkuyu tamamen silmez ama değer duygusunu büyütür, küçük anları bile kıymetli kılar. Ben böyle baktığımda ölüm, yaşamı aceleye değil, özenli bir ritme çağıran sakin bir gerçek olur; ağırlığını bilerek, neşesini kaçırmadan yürümek için sağlam bir hatırlatmadır.