İyi anılar, neden kötü anılardan daha çabuk silinir?

Çünkü zihin tehlikeyi önceliyor, kötü anıyı hayatta kalma dersi diye kasaya koyuyor. Korku, utanç, öfke gibi ağır duygular bedende iz bırakıyor, ben de fark etmeden o sahneyi sık sık yeniden oynatıyorum. Güzel olanlar güvenli hissettirdiği için üstünden geçip gidiyorum; alıştıkça nötrleşiyor, koşturmanın içinde ışığı azalıyor. Bir de iç ses sertse, mutlu anları küçümseyip değerini düşürüyorum. Ne zaman yavaşlayıp tadını bilinçli çıkarırsam, iki cümleyle yazarsam, küçük bir ayrıntıyı saklarsam hafızada kök salıyor. İyiyi büyüten dikkat, kötüyü yumuşatan şefkat kadar güçlü bir alışkanlık oluyor.