Sabrınız tükendiğinde ne yaparsınız?

Sabrım tükendiğinde önce içimde sessizlik büyür. Konuşmam, geri çekilirim, çünkü o an ağzımdan çıkan her kelime ya yıkar ya da pişman ettirir. Susuyorum… ama bu sessizlik bir çözüm değil, fırtınadan önceki durgunluk gibi. İçimde birikir: kırgınlıklar, görmezden gelinenler, anlaşılmamışlıklar. Ve sonra, eğer hâlâ sustuklarım duyulmuyorsa, patlarım. Sessizliğin içinden çıkan ses, bazen en çok da beni yorar. Çünkü sabır taş değil, insanın kalbinde taşıdığı bir sınırdır. Ama her defasında şunu öğreniyorum: patlamak çözüm değil. O yüzden artık öğrenmeye çalışıyorum… Sınırlarımı daha erken çizmek, duygularımı biriktirmeden paylaşmak, kırılmadan önce anlatmak. Çünkü fırtına olmadan da anlaşılabilmek mümkün, yeter ki önce kendin duy sesini.