Kimsenin yokluğu kimsenin sonu değildir. İnsanları zamanı geldiğinde hayatından çıkarabiliyor musun?

Bu söz “Kimsenin yokluğu kimsenin sonu değildir” hem çok doğru hem de kolay yaşanmayan bir gerçek. Çünkü bazı insanlar hayatına öyle derin dokunur ki, gittiklerinde sadece boşluk değil, kimliğinde bir eksilme hissi bırakırlar. Ama zamanla anlarsın: hiç kimse senin bütünün değildir, sadece bir parçasıdır. Ve eksilen her parça, seni yeniden şekillendirir. İnsanları zamanı geldiğinde hayatından çıkarabilmek; güç değil, farkındalık ister. Çünkü o noktada artık kimin seni büyüttüğünü, kimin seni küçülttüğünü ayırt edebilmen gerekir. Bu, bencilce bir terk değil kendini korumayı öğrenmektir. Ve bazen en çok sevdiklerinden vazgeçmek, en büyük şefkati kendine göstermek olur. Benim için, birini hayatımdan çıkarmak kolay değil; çünkü bağ kurduğumda gerçekten derin bağlar kurarım. Ama şunu öğrendim: kalmak istemeyene tutunmak, kendi elini bırakmaktır. Ve insan, önce kendi elini sıkıca tutmayı öğrenmeli.