Kırıldığında uzaklaşır mısın, yoksa anlatmaya mı çalışırsın?

Anlatmayı anlayabilecek biri var mı ki... Anlatmak istesen de boş... Kimse dinlemek istemiyor. Herkes yapay. Dinliyor gibi yapıyor. Başkasının acıları kimse için önemli değil.

Gerçekten kırıldıysam önce içime çekilirim bir süre susarım. çünkü o anda ne hissettiğimi bile tam çözemem bazen. Kii Eğer gerçekten değer verdiğim biriyse, içinde kalmasın diye anlatmaya çalışırım… çünkü sevdiğim insan bilsin isterim, neyin canımı yaktığını, nerede incindiğimi. Ama karşımdaki anlamaya kapalıysa, hep kendini haklı görüyorsa… o zaman sessizce uzaklaşırım. Çünkü bazen anlatmak da yorar, bir duvarla konuşuyormuş gibi hissettirir. O an kırgınlık suskunluğa, suskunluk mesafeye dönüşür. Ve bazen en derin uzaklık, hala yakındayken başlar.

Kırıldığımda aynı zamanda kırmış isem susarak uzaklaşırım. Kıran kişi belki yaranı deşmiştir farkında bile değildir. Kırılmak çoğu zaman bir anda olmaz. Yanlış anlaşılmamış sözler, görmezden gelinen hisler… Hepsi birer çatlak olur insanın içinde. Ama dışarıdan bakıldığında her şey yolundadır. Çünkü kırgınlığımı ustalıkla gizlerim. Gülümsemek bir maske olur, “iyiyim” cümlesi bir zırh… Kimse anlamasın isterim, çünkü kırılgan görünmek zayıf olmak sanılır. Oysa en büyük savaş, dışarıdan belli olmayan, içte sessizce süren o mücadelededir.