Yaşarken ağlayıp anlatırken güldüğünüz bir olay var mı?

Cidden fenaymışsın ama gshxjdjxj Ödeştiyse herkes ortada sorun kalmadı agshshhx

Ablamda onun istediklerini yapmıyorum diye kitaplarımı alıp sokağa atıyordu gece yarısı, sonra git al yoksa sabah alıp götürürler diyordu. Abimde ona eşlik edip Göktuğ aşağı indiğinde köpekler kovalar ablası gitmesin kitapları da çöpe gitsin diyordu pis pis sırıtıp 😂

Büyüyünce ilk bu soruyu sordum bende 😂

Dalgınlık dediler de inanmak istemiyorum sabah 9 dan öğlene kadar bi çocuk unutulur mu 😂 Bence bilerek bıraktılar da neyse. d

Hayır ya hazırlamıştı annem beni tv açıktı odaya geçtim izlemeye başladım onları bekliyordum heyecanla. Bekledim bekledim gelmediler kapı sesini de duymamışım evi bi gezdim kimse yok çıkmaya çalıştım kapı açılmadı seslenmiştim cevap yok. Balkona çıkıp eğildiğimi hatırlıyorum bayağı bakmaya çalışmıştım apartmanın kör nokta kalan kısmına ordalar mı diye. Kapıyı da zorlamıştım en son açılmayınca televizyon karşısına geri dönüp izlemeye devam etmiştim uyuya kalmışım. Uyandığımda amcam başımdaydı hatta napıyosun delikanlı diye kucağına alıp oturtmuştu hiç unutmam : )

Travma kaldı mı dersen, aileden gelen değersizlik hissiyle kaldı evet. Onları seviyorum biri olmadan olmaz canım feda ama işte. Sonrasında hatta şimdi bile gülerek anlatıyorum. Ergenken de pek farkında değildim ama kaygı bozukluğu için tedavi görüyorum gördükçe bazı şeyleri fark ediyorum...

Aynen çocukluktan geliyor hepsi, destek alıyorum da işte olduğu kadar : )

Ama neyse, bugün de ve olabildiğim kadar iyiyim 😎😂