Bu karanlık ne zaman bitecek?

Annemle babam ben küçükken ayrıldı annem bir adam için bırakıp gitti babam da ilgili bir baba değildi kendi kız kardeşlerine kuzenlerine bizi ezdirirdi hep hala da ezdiriyor hiç bir zaman diğer kızlar gibi olamadım akıllı ve güzel değilim onların bir aurası bir ışıltısı var onlar en çirkin haliyle bile herşeyi elde edebiliyorlar ben hiç bir zaman diğer kızlar gibi olamadım olamıcam da değersiz bir pislik olarak yaşamaya mahkumum kaybettiğim zamanı düşününce canım acıyor geri gelmeyecek ben bir daha 17 18 19 olamıcam zaten 20 yaşıma giricem bu saatten sonra hayatım da bende düzelmem acı çekmeye kaybetmeye mahkumum hiç bir zaman kazanan olamayacağım her gecem ağlamakla her gündüzüm gözyaşlarımı tutmakla geçiyor giden zaman geri gelmez ki ben yaşayamadıklarımla ızdırap çekeceğim zavallı gibi yaşayıp geberip gideceğim
Kendini sev demek kolay benim dururmumda olan biri kendini nasıl sevsin hayatımda hiç sevilme duygusunu hissetmedim ki bilmiyorum ki o duyguyu bir erkeğin arkanda sapasağlam durması bana sahip çıkması ne demek bilmiyorum benim için ağlayan acı çeken bir insan olmayacak hayatım boyunca o kadar sevilmeyeceğim yani kendime ait bir yatağım bile yok nasıl kendime ait bir hikayem hayatım olsun olmayacağını bilmek de çok acı hayattan hırsımı alamıyorum sanki güzel günler yaşasam da hırsimi alamam başkalarının hayatı benim hayalim birbirini seven insanlar görmeye tahammül edemiyorum ben niye bu kadar karanlıkta kaldım benden küçük kızlar bile aşkı sevgiyi yaşıyor her şeyleri mükemmel ben niye olamadım bu yaşıma kadar kulaklarımı bile deldirmedim o kadar gerideyim ki yaşıtlarımdan içimdeki karanlık bitmiyor beni esir almış günden güne daha çok içine çekiyor o kadar eziliyorum ki bu duyguların altında bana kendini sevmeyi öğren demeyin