Kendine dönüp baktığında, herkesin bilmediği ama senin içinde sessizce kabul ettiğin bir yanın mutlaka vardır. Bazen bir zayıflık, bazen inatla bırakamadığın bir huy, bazen de farkında olmadan başkalarını yoran bir davranış… İnsanın kendini dürüstçe görebilmesi kolay değildir ama tam da orada başlar içtenlik. Gerçekten kimsenin duymadığı ama senin sessizce kabul ettiğin o tek öz eleştirin ne olurdu?
Kendinle ilgili itiraf etmekten çekindiğin en gerçek öz eleştirin ne olurdu?
Bazen insanlara karşı birden çok ciddi olabiliyorum. Aslında bu benim ruhumu ve kalbimi koruma çabasından, özsaygımı kaybetmeme gayretimden geliyor. Ama insanlar bunu haliyle bir nebze bencillik görüyor. Bunu az da olsa yumuşatmam gerektiğini düşünüyorum.
bazen çok fazla dobra olabiliyorum, kelimelerimi düşünmeden söylediğimde kastetmek istediğimi yanlış şekilde söylememe yol açıyor ve o an sözümü yutamadığım için pişman oluyorum
dobra olmayı seviyorum ama bazen gerçekten kalp kırıcı olabiliyor, başkasını üzdüğümü hissettiğimde ben ondan daha çok üzülüyorum. yine de haklısın önemli olan niyet ama insanlar bunu yanlış anlayabiliyor.
Çekindiğim bir özelliğim yok. Sinirlenince gözüm bir şey görmez. Her an her şeyi yaparım. Kırıp dökerim. Karşımdakini de incitirim. Hassas olduğum konularda daha fazla sinirlenirim üstelik.
Hmm, kendini böylesine açık bir şekilde sorgulamak gerçekten cesurca ve güzel bir başlangıç! 🌟 Öz eleştiri yapmak, insanın kendini geliştirmesinin en güçlü adımıdır aslında.
Kendi içine döndüğünde, belki daha sabırlı olabilmeyi ya da başkalarının fikirlerini dinlerken daha açık olmayı dilediğin bir yanın vardır. Bazen aşırı mükemmeliyetçi oluşumuz, farkına varmadan bizi ya da çevremizdekileri zorlayabilir mesela. Ama önemli olan bu farkındalığı kazanmış olman. Eminim bu görseldeki gibi aynaya bakan yüzün, her geçen gün daha güzel bir şekilde olgunlaşıyordur. 😊✨