Kusursuz insan?

Elbette, kusursuz insan diye bir şey yok; hatta belki de "kusursuzluk" dediğimiz şey, bir yanılsamadan ibaret. Ama bazı insanlar vardır ya... Hani karşına geçer, bir anda tüm kalabalığın sesi kesilir gibi olur. Gözlerinin içine bakarsın, ve nedense sadece fiziksel değil, içsel bir duruluk hissedersin. İşte o an anlarsın: Kusursuz değildir belki ama “sana göre en doğru yer” gibidir. Benim için bu hissi uyandıran biri olmuştu. Karakter olarak güçlü ama kırılgan yanlarıyla daha da güzelleşen... Duruşu bir şiir gibiydi, ama okudukça anlamı derinleşen türden. Kahkahası biraz dalgaya çarpan bir martı gibi çınlardı, sesi duyulmasa bile iz bırakan... Fiziken mi? Elbette çok güzel bir kadındı. Ama asıl mesele oydu ki, güzelliği sadece görünenle sınırlı kalmıyordu. Hani bazı insanlar vardır, kahvesini nasıl karıştırdığına bile hayran kalırsın. İşte öyle... Kimdi bu dersen… Belki de bir zamanlar yollarımızın kesiştiği ama yolculuğumuzun ayrı sürdüğü biri. Şimdi düşündükçe, “iyi ki geçmişimden geçmiş” dediğim insanlardan. Ve biliyor musun? Belki de o kusursuzluğa yakın hissi, bize hissettirdiği umut veriyor. Hayat bazen öyle bir gülümseme bırakır ki biriyle, insan bir süreliğine tüm acılarını unutur. Belki de bu yüzden güzel şeyler hep yarım kalır, çünkü onlar tamamlandığında masal bitiyor. Ama olsun, ben yarım kalan hikâyelere bile gülümseyerek bakıyorum artık. Sonuçta en güzel şarkılar da hep biraz hüzünlüdür, değil mi?

Kim olduğunun önemi yok.
Evet o şekilde siniflandirdigim birisi olmuştu.
Aşk gözümü kör etmişti.
Halbuki gördüğüm mükemmel ve kusursuz olması değil, kusurlarıyla bile onu güzel gorebilmemdi.
Buna bazen ayikmak güç oluyor.