Mutlu olmak bu kadar bizim elimizdeyse, elimizden kayıp giden ne?

İnsanın mutlu olmasını sağlayan en temel faktör beklentilerdir. Ve hatta teslimiyettir. Mutluluğu hedef haline getirmekse yapılabilecek en hatalı davranışların başında gelir. Etrafımızda görüyoruz arabam olsa hayalleri, evim olsa hayalleri, villam olsa hayalleri, tıp kazansam hayalleri, bir bak etrafına insanlar nasıl bir koşuşturmaca içerisindeler, hele ki büyük şehirlerde öyle bir koşuşturmacadalar ki, düşünüyorum bazen yaradan rabbim bizleri bunun için mi yarattı, 60 katlı gökdelenleri dikelim, en lüks araçlara binelim, bir lahmacuna 1000 lira verelim, hatlarda katlarda kotralarda ultra lüks tatil yapalım. Etrafa bakım onun yatı 150 metrelik benim ki 140 metrelik diyip kıskanalım. Azmedip daha büyüğüne iyisine sahip olalım diye mi yarattı diyorum. sorguluyorum hayatın bu bitmeyen tükenmeyen haz peşinde olunan koşuşturmalarını... Hepsinin boş olduğunu gereksiz olduğunu insan mutluluğunun sahip olmaktan ulaşmaktan ziyade beklentilerin minimum düzeyde tutulup, var olan ile yetinip teslim olmaktan geçtiğini görüyorum. Hayat şartlarının zor olduğunu elbette biliyorum farkındayım. Hani ben bugün 500 metre karelik villada yaşam sürmüyor olmamı neden dert ediyorum ki? İnsanın en temel ihtiyaçları belirlidir zaten, gıda barınma ve güvenlik. Bunlar en temel olanları, mutlu olmanın en temeli ise yetinmektir. Şu da yanlış anlaşılmasın yetinmek derken işten güçten çabalamaktan eli ayağı çekmek sıyrılmak soyutlanmak değil. Var olanın çabamız karşısında elde ettiğimiz kazanımların mutluluğumuza temel olması gerektiği kanaatindeyim. Mutluluk bir kişiye şahsa dayandırılmamalı. Bu kadın olmazsa mutsuz olurum denilmemeli, bu adamla evlenemezsem mutsuz olurum denilmemeli. Nefesi insana veren rabbim, mutluluğu da vermiş aslında biz onu farklı yerlerde arıyoruz.

Bazen ne istediğimizi gerçekten bilmiyoruz. Hayatın gürültüsünde, başkalarının beklentileri arasında kendi iç sesimizi duyamıyoruz. Bu da mutluluğu “bizim elimizde” gibi gösterirken, aslında onu tanıyamayacak hale geliyoruz. Mutluluk çoğu zaman beklentilerimize bağlı. Bir şeyin bizi mutlu edeceğini sanıyoruz ama gerçekleştiğinde ya tatmin etmiyor ya da geçici kalıyor. Bu da “Ben elimden geleni yaptım ama mutlu olamadım” hissini yaratıyor. İçimizde tamamlanmamış bir yas, bastırılmış bir acı ya da yaşanıp bitmemiş bir duygusal süreç varsa, mutlu olma gücümüzü içten içe kemirir. Elimizde gibi görünen şey aslında geçmişin zincirleriyle bağlıdır. Mutluluğu hep bir "şey"e bağlı olarak öğreniyoruz ilişki, ev, kariyer, kilo, güzellik, başarı... Ama gerçek içsel mutluluk hiçbirine tam anlamıyla bağlı değil. Bu yanılsamalar elimizdekini değersiz hissettirip elimizden kaydırıyor gibi gelir. Mutluluk çoğunlukla “şu an”dadır. Ama zihnimiz ya geçmişteki pişmanlıklarda ya da gelecekteki endişelerde gezdiğinden o anı elimizden kaçırıyoruz. Yani mutluluk elimizdeydi belki de, ama biz orada değildikMutluluk aslında bizim elimizde olabilir, ama o eli tutmak, korumak, anlamak, beslemek ayrı bir farkındalık, cesaret ve emek istiyor. Mutluluk emek ister; sabır, sadakat ve kendine dürüstlük ister.