Hayal kurarken mantık arar mısınız, yoksa kendinizi uçsuz bucaksız bir akışa mı bırakırsınız?

Hayal kurarken mantığı geride bırakıyorum, çünkü o anlar bana gerçeklerden değil, hislerden beslenmenin nasıl bir özgürlük olduğunu hatırlatıyor. Kendimi sınırsız bir gökyüzüne bırakır gibi bırakıyorum o akışa, nereye savurursa oraya gidiyorum. İçinde biraz özlem, biraz pişmanlık, biraz umut oluyor ama hiçbirini yargılamıyorum. Hayallerin mantıklı olması gerekmediğini öğrendim, çünkü onlar zaten olanı değil, olmak isteneni anlatıyor. Kalbim neye tutunuyorsa, zihnim oraya akıyor ve bazen sadece orada nefes alabiliyorum. Mantık değil, hisler yön veriyor o yolculuklara, tam da bu yüzden gerçek gibi hissettiriyor.