Savaşmak mı daha zor yoksa tüm gücünü toplayıp vazgeçmek mi?

Bu soru bir yara gibi... Herkesin içinde farklı sızlar.
Ama dürüst olalım. Savaşmak; kalmak, çabalamak, yıpranmak demek. Umutla, inatla, bazen gururla… Her şeye rağmen “belki olur” demek. Bu zordur. Yıpratır. Ama en azından bir amacı vardır Tutmaktır. Ama vazgeçmek…
İşte o başka bir yara.
Tüm gücünü toplayıp, belki hâlâ severken, hâlâ isterken “olmuyor” demek.
Bile bile kendi kalbini paramparça etmektir.
Ve bu belki de en sessiz, en asil savaştır
Kendi içindeki fırtınaya karşı durmaktır.
Yani…
Savaşmak bedeni yorar.
Ama vazgeçmek ruhu...
Hangisinin daha zor olduğu, neye tutunduğuna, neyi bıraktığına göre değişir.
Ama her iki yol da cesaret ister.
Ve sen hangisini seçtiysen — unutma — bir şeyleri sevdiğin için yaptın.
Bu bile başlı başına bir güçtür.

Korkaklık, daha savaşmadan yenilgiyi kabullenmek bilgelik ise savaşın bedelini tartıp 'bu dövüş benim değil' diyebilecek kadar yürekli olmak lazım gerçek savaşçı, ne uğruna direndiğini bilir.. ve asıl zafer, sonuna kadar gitmek değil, gideceği sonun ne olduğunu görmek rotasız olmamak gerekiyo'