Kendimi yersem yok mu olurum iki katına mı çıkarım?

Kendini yemek, yani içini içinden parçalamak, aslında sessiz bir yok oluşun en çığlıksız hâlidir. Kimi zaman öyle derin düşüncelere saplanırsın ki, kendini eleştirdikçe daha çok küçülürsün sandığın hâlde aslında zihninde dev gibi büyürsün. Her hata, her pişmanlık içinden bir parça alır ama bir yandan da seni yeniden şekillendirir. Yok olmuyorsun, aksine kendini içinden çoğaltıyorsun. Ama bu çoğalma acıyla oluyor, yükle oluyor, bazen nefes alamayacak kadar ağır geliyor. Kendini yemek, sadece bir iç savaş… Kazanırsan bilgelik, kaybedersen içinden bir sen daha eksilir. O yüzden bazen kendine susmayı, kendine sarılmayı da öğrenmek gerekir. Çünkü en büyük kayıp, insanın kendine düşman olmasıdır.