İnceldiği yerden koparan mı, orayı onarmaya çalışan mısınız?

Zamanla değil, incelikle yorulduk biz…
Kelimeler azaldı önce, sonra göz göze gelmeler.
Her şey hâlâ yerli yerindeydi aslında; ama ruhun içinden geçen ip, her gün biraz daha inceldi.
Görünmeyen ama hep hissedilen bir gerginlik…
Ne tam koptu, ne tam bağlandı.

Birbirimize usulca yük olmaya başladık.
Sevgi, sorumluluğa dönüştü.
Anlamak, anlamamayı göze almak kadar cesur değildi artık.
Ve sen, “dayanırım” sandığın her şeyin aslında ne kadar narin olduğunu unuttun.

Bir sabah uyandık…
Çay hâlâ sıcaktı, güneş yine aynı yerden doğuyordu ama biz başka bir iklimdeydik.
Görmedik ama duyduk o sesi:
“Tıss…”
İncelen ip nihayet koptu.