“Erkek ‘ben böyleyim’ der, kadın değişir… Sorması ayıp, neden "?

Çünkü kadın severken kendini unutur, adam severken kendini savunur. Kadın, ilişkide denge kurmak için çabalarken, erkek çoğu zaman olduğu gibi kabul edilmek ister. Kadın fedakârlıkla yoğrulur, sevdikçe şekil değiştirir, kırılmasın diye susar, alışsın diye sabreder. Erkekse bazen o sevgiyi konfor alanı zanneder, değişmesi gereken yerlerde bile durmayı tercih eder. Kadın duygusunu büyütür, erkek çoğu zaman o duygunun içinde kaybolur. Ve sonra bir bakmışsın, kadın değişmiş ama eksilmiş, adam aynı kalmış ama yitirmiş. Bu düzen adil değil, ama gerçek. Çünkü kadın aşkı için şekil alır, adam çoğu zaman şekliyle gururlanır. Oysa sevgi, birlikte dönüşmekle tamam olur.