Karmakarışık hissediyorum?

Hep böyle mi olur?
Bir şeyler illa ki yoldan çıkmak zorunda mı?
Kendimi nasıl hissedeceğimi bilmiyorum… Karışığım. Dalgınım. Mutsuzum.
Ama en çok da umut dediğimiz şeye çok uzağım.

Şu an biri çıksa, elimden tutup “Gel, geçecek bu günler” dese…
Bırak elini tutmayı, onu dinlemeye bile mecâlim yok.
İçimdeki sessizlik bile yorgun artık.

Sizde durumlar nasıl?
Siz de benim gibi misiniz, yoksa çoktan aştınız mı bu halleri?
Ben burada, bir yerde sıkışıp kalmış gibiyim.
Kımıldayamıyorum ama durduğum yerde de içim sızlıyor.

Belki sadece biri desin istiyorum:
“Yalnız değilsin.”
Karmakarışık hissediyorum?
Cevapla