Ozsaygimi kaybettim?

Benim ilişkiler insanlar ile sınırlı değil, yani kitaplar var insanlar olmasa da olur diyorum. Zorluk biraz var o da istememe insanlardan sıkılma falan, ben böyle sallandığımı hissediyordum zor geçti, geçmesi için herşeyi yaptım ama olmadı, çok zor geçti, psikiyatriye psikoloğa bile gitmedim, şu an fazla olmuyor, yorgunluk da etkili. İlişkiler başlı başına sorun ya farklı bir il farklı insanlar yine biraz dengeli bir yer, İzmir falan olsa daha sıkıntı diyorlar, Doğulusun diye yaftalamalar var bağzı yerlerde, Doğu da Güneydoğu Anadolu Adıyaman Gölbaşı Batıda, İlçe de il de maf oldu maalesef. Güneşi gördümdeki izmitli adama döndük o gün arabadan dışarı bakınca suskun ve birden konuştuk neyse ki bunu da gördüler, yaşlılar da bizdeydi anneannemgil falan dedemi aldım 1 sıra indirdim, dedim yok böyle olmayacak düşüyorduk, durdu sonra yürüyerek indirdiler önce kardeşim uçtu kaçtı, sonra ben dedemi attım omzuma komşu bizimkiler bekliyor saygıdan dedemi, bu adım atamıyor tabi yav gel diye bağırıyorum bana dayan koşa koşa yine inersin diyorum, yok bu inmiyor,

sonra durdu da yavaş yavaş sonra bıraktım gittim 6. kat, sonra kadınlar indi en son babamgil en arkadan da komşu adam indi binadan, bende aşşağıda ışık tuttum. Görmüyorlar bir de ben nedense görüyordum genciz sonuçta, sıkıntı işte ilişkiler hatırlıyınca bir tuhaf oluyor o yüzden sorana neyse konuşmayalım diyorum olan oldu diyorum, 2 yaralı da verdik annem anneannem biri kapıya vurdu başını, biri TV sehbasına yan düştü. Vefat olmadan bina yıkık dökük kurtulduk işte daha ne denir. O değil sen de düzel kız bak bizi bizden başka kimse anlamaz, saçlar ak da olsa bak seni senden başka kimse anlamaz, beni görsen uzun saçlı olarak hep yanlar beyaz, koparıyorum beyaz saç teli elime geliyor, şu an berbere gittim de zaten, buraya geldim gezdim İlçe il Ankarayı görmeyi istiyordum az çok gördüm, Anıtkabire gittim, yaşadığım yerde müzelere gittim, bu duygular beni biraz sakinleştirdi. şu an yine memlekete gideceğiz sıkıntı olsa da 2,5 yıl oldu gitmiyorum ben, depremden korkuyorum ama yıkılırsa ne yaparım bilmiyorum sadece tamam pozisyon öğrendik, hayat üçgeni falan ama kötü çok kötü. Ne denir Allah kimseye de böyle acılar yaşatmasın. İnsanlar düzeldi ama zaman aldı galiba.

Hepsi sığmadı yazdım sonra parça parça attım not defteri ile. 🙂

Belim çok ağrıdı, sonra durdu, doktora bile gitmedim düşün.

Zaman vede yaptıkların gösterecek aile önemli ailen nasıl atlattı, Kahraman Maraş doğduğum il 🙂 Hayat hastanesi. Yıkıldı diyorlar ama neyse, bir yerden duyum almıştım yıkıldı dediler bence, nasıl bu kadar güvendin ya tamam şimdi böyle insanlar bundan sonra güvenmiyor ya o güveni zamana yay sadece ama sıkıntı tek sevgi de değil biliyorsun ev yapılıyor para lazım para yok, buralar berber dedim 300 TL berber, ben 3 lü gezdim Bursa İnegöl, Ankara , Eskişehir, şu an Eskişehirdeyim. 2,5 yıl oldu ama alışamadım, yani bizim orada bar bile yoktu, hangi ortama girersem gireyim ben umursamam ama buralarda da hiç bir insana gidip de beni sev ben öldüm bittik demedim konuştuğum çok az oldu, kızlara bile yanaşmıyorum zaten. Kendimi odaya kapatmış duruyorum öylece.

Evet aşikar. Yönetmek gerekiyor durumu

öleceğini bilerek yaşayan canlılarız
herkes tıkanıyor

Ok

Kaç yıl

Sadece duygusal anlamda ise o açıdan şanslı olduğunu düşün. Gerisini düşünme hem bedenen hem ruhen olsa daha kötü olurdu öyle düşün hep iyi yönlere bak

♥️

Bendede 🥺

Şimdi neredesin