Siz En Fazla Başarılarınız dan mı keyif alanlardan mısınız? Yoksa kaybeden ama başarının lezzet mi hissedenlerden mi oldunuz?

“Başarının tadını en çok kazanan mı alır, kaybeden mi?”

“Kazanmak herkesin hayalini süsler, kaybetmek ise çok az insanın yüreğini olgunlaştırır.
Kazananlar başarıyı kutlar ama kaybedenler onun gerçek değerini kavrar…
Peki sizce; zaferin tadını en iyi kim bilir?”

-

Başarmak… İnsan için büyük bir ödül gibi görünür. Kazandığında coşkuyla bağırırsın, kutlamalar yaparsın, bazen kendi göğsünü sıvazlarsın: “Ben yaptım!” dersin. O an, başarının keyfini en iyi sen çıkartıyormuşsun gibi gelir.

Ama dur… Gerçekten öyle mi?

Aslında başarının lezzeti, onu kaybedenlerin damağında daha uzun süre kalır. Çünkü kazanan için başarı, ulaşılmış bir sonuçtur; artık bitmiştir. Kazanmak bir zirvedir ama zirvede durmak uzun sürmez. Bir süre sonra her şey sıradanlaşır: o tat damağından uçar gider.

Kaybeden içinse durum farklıdır.
Kaybeden, başarının hayalini kurarken onun tüm tatlarını zihninde yaşar. Ona ulaşamadığı için her bir zerresini daha iyi hisseder: “Şu an burada olabilirdim… Elimi biraz daha uzatsaydım dokunabilirdim…” İşte bu yüzden kaybeden, başarının nasıl bir his olduğunu hayal dünyasında en ince ayrıntısına kadar tadar.

Başarıya ulaşanlar kutlama yapar.
Ama onu kaybedenler geceleri yatağa başını koyduğunda, uykusuzlukla karışık bir iştahla o zaferin hayalini kurar. Çünkü zihin, sahip olmadığın şeyleri her zaman olduğundan daha tatlı gösterir.

Bu bir ironi değil mi?
Hayat, kazananlara hediyeyi verir ama asıl anlamını kaybedenlere bırakır. Tıpkı bir aşçının kendi yemeğini tatmadan başkalarına sunması gibi… Kazanan tadını çıkarır, ama kaybeden onun tarifini ezberler.

Ve belki de insanın içindeki o bitmeyen arzu bu yüzden hiç sönmez: Çünkü başaramadığı her şeyin tadı hep daha kıymetli kalır.

"Başarısız olmadım. Sadece işe yaramayacak 10.000 yol buldum."

"Burada hiçbir kural yok, bir şeyler başarmaya çalışıyoruz."

Thomas Edison.