Susmayı tercih ettiğinizde, kendinizi mi koruyorsunuz? Kendinizden mi koruyorsunuz?

Susmayı tercih ettiğimde çoğu zaman hem kendimi hem karşımdakini koruyorum… çünkü bazı anlarda konuşmak sadece söylenen değil, söylenmeyen her şeyi de büyütüyor. Kimi zaman içimde fırtına kopsa da, ağzımdan dökülecek bir cümle hem beni hem de karşımdakini geri dönüşü olmayacak bir yola sokabilir. Susmak, acıyı biriktirmek değil; bazen kırmamayı, bazen de daha fazla incinmemeyi seçmektir. Kimi zaman öfkemin, kimi zaman hayal kırıklığımın, kimi zaman sevgimin boyutunu ancak böyle dengeleyebiliyorum. O yüzden susmak bir kaçış değil, kendi içimde bir barış ilanı gibi… çünkü her zaman konuşmak büyüklük değil, bazen en gerçek erdem susmak oluyor.

Ben odaklı olsam sağlam olurdum galiba, karşı tarafı korumak için susuyorum. Yoksa kafam ağrıyor