En kötü şartlarda dahi gülünecek bir taraf bulabiliyor musunuz?

En kötü şartlarda dahi gülünecek bir taraf bulabiliyor musunuz?

Bir noktadan sonra ne ağlıyorsun ne de susuyorsun, arada bir yerde sıkışıp kalıyor insan..

Ne yaşadığını tam anlatabiliyorsun ne de yaşamadığını inkâr edebiliyorsun.
İşte o gri yerde, kendinle göz göze geliyorsun. Gülüyorsun... Ama o gülüş, neşenin değil, deliliğe selam çakan bir baş kaldırının gülüşü. Boş verdikçe daha çok doluyorsun, geçtikçe zaman, geçmeyen şeyleri daha iyi fark ediyorsun. İnsan alışıyor sanıyorsun başta ama meğer sadece katman katman kalınlaşıyormuş içindeki boşluk. Biri sana "Nasılsın?" dediğinde "İyiyim" diyorsun, çünkü başka kelimeler çıkar çıkmaz boğazına dolanıyor.

En kötü şartlarda dahi gülünecek bir taraf bulabiliyor musunuz?
Cevapla