Öfkenizi nasıl yaşarsınız?

Öfkeyi kontrol etmek aslında insanın kendine verdiği en büyük sınavlardan biri bence. Ben de öfkeli olduğum zaman önce susmayı tercih ederim. Çünkü o anda ağzımdan çıkacak bir kelimenin insanı nasıl kıracak olduğunu çok iyi bilirim. Bu yüzden mümkünse ortamdan uzak durmak iyi oluyor. Genelde yalnız kalmak iyi gelir; bazen odama kapatırım kendimi. Çok yoğun olursa duygularım, kalbim sıkışır gibi olur ve bu da bende ağlamayı tetikler. Ağlamak bazen öfkenin arkasındaki çaresizliği, kırgınlığı dışa vurmanın bir yolu gibi geliyor bana. Sonrasında mutlaka uyurum. Uyku bana sıfırlamak gibi gelir; üzerimdeki öfke tozunu silip atar. Uyandığımda daha sakin ve mantıklı düşünebilen biri olurum. Kalp kırmak gerçekten büyük günah; bu bilinçle yaşıyorum. Bir insanı kırdıktan sonra bin kez özür dilersen de onun kalbinde bıraktığın izin telafisi yok. O yüzden kendimi ne kadar haklı görsem de, öfkeyle davranmak istemem. Zaten zaman geçince haklı mı haksız mı olduğun da ayan beyan ortaya çıkıyor. O yüzden önce sus, sakinleş, düşün... Bu benim için önemli bir kural oldu diyebilirim

Ben öfkemi kolay kolay belli etmem.
İçimde bir fırtına kopar ama dışarıdan sakin gözükürüm.
Çünkü bir kere patladığımda, toparlamam zor oluyor…
Bu yüzden susarım, uzaklaşırım, zaman isterim.
Öfkem geçince daha sağlıklı düşünürüm.
Ama içime attıklarım da birikir, bunu da biliyorum.
Belki de en güzeli, doğru yerde doğru şekilde ifade edebilmek…
Henüz öğreniyorum bunu