Herşeyi birlikte aşarız dediğiniz biri var mı?

Hayatta herkesin "Her şeyi birlikte aşarız" diyebileceği birine ihtiyaç duyduğu zamanlar oluyor. Eskiden böyle birinin varlığına inanmıştım. Güvendim, sırtımı dayadım, ne olursa olsun yanımda olacağına inandım. Ama zaman geçtikçe, zor günler kapımı çaldığında birer birer eksildiler. Kimisi uzaklaştı, kimisi sadece kendi derdine düştü. Bu yüzden bugün dönüp baktığımda, ailem dışında gerçekten her şeyi birlikte aşabileceğim kimse kalmadı.

Ailemle aramdaki bağ belki de zamanla, yaşadıklarımızla güçlendi. Özellikle annem… Bazen tek bir bakışıyla bile içimi rahatlatabiliyor. Sessizce yanımda oturması bile yetiyor bana. Dışarıda dostum dediğim pek çok kişi oldu ama samimiyet zor zamanlarda belli oluyor. O yüzden artık büyük laflar etmiyorum. "Hep birlikte aşarız" demek kolay, ama o birlikte yürümek zor. Bugün yanımda kimse olmasa da kendime bir sözüm var Güçlü olacağım. Çünkü bazı şeyleri tek başına da aşmayı öğreniyorsun ve o zaman gerçekten kim olduğunu anlıyorsun.

Aslında yok… 😅 Ama keşke olsa.
Böyle gerçekten “her şeyi birlikte aşarız” diyebileceğim, ne olursa olsun yanımda duracak biri… Hayat bazen çok zorlaşıyor, insanın sırtını dayayabileceği birinin olduğunu bilmesi çok güzel bir his olurdu bence. Umarım bir gün benim de böyle birim olur. 🌸✨

Bir zamanlar vardı sanmıştım ama meğer herkes kendi fırtınasından kaçarken başkasının gemisine binmeyi seviyormuş.