Hayalleriniz neydi, gerçekler ne oldu?

Herkesin çocukken hayalleri olur; kimi pilot olmak ister, kimi futbolcu, kimi ressam. Benim de hayallerim vardı elbette, ama yaş aldıkça anladım ki, bazı insanlar hayal kurmak yerine gerçekle mücadele etmek zorunda kalıyor. Ben de onlardan biriyim. Bedensel engelim nedeniyle hayat beni küçük yaşlardan itibaren gerçekle tanıştırdı. Uçsuz bucaksız hayallere dalmak yerine, her sabah gözümü açtığımda yeni bir mücadeleye hazır olmam gerekiyordu.

Toplumun bakışı, fiziksel sınırlarım, bazı imkânsızlıklar… Bunlar hayal kurmayı unutturmasa da, hep gerçeklerin duvarına çarpmama neden oldu. Ama bu beni hayattan soğutmadı. Aksine, daha güçlü olmamı sağladı. Çünkü ben hayal edip bekleyen değil, gerçeklerle yüzleşip yolunu çizen biri oldum.

Belki yürüyemedim ama düşüncelerim koştu. Belki bazı yerlere gidemedim ama kalbimle ulaştım. Herkese nasip olmayan içsel bir derinlik kazandım. Hayaller kuramasam da, yaşadığım her gerçek beni ben yaptı. Ve ben bu halimle de, hâlâ içimde umut taşıyorum.