Birine tam güvendiğiniz an mı daha tehlikelidir, yoksa güvenin bittiği an mı?

Bence birine tam güvenmek, güvenin bittiği andan daha tehlikelidir. Çünkü güvenin olduğu yerde beklenti vardır, umut vardır. Özellikle birine “asla yapmaz” diye düşündüğün anda, o kişi seni en savunmasız anında vurabilir. “O bana bunu yapmaz” dediğin kişi, gün gelir tam da ondan beklemediğin şeyi yapar. Bu yüzden en büyük hayal kırıklıkları en çok güvendiklerimizden gelir.

Güven bitince bir nevi zırh geliştiriyorsun, artık beklentin yok, hayal kırıklığı yaşama ihtimalin azalıyor. Ama tam güvendiğinde kalbini, sırlarını, zaaflarını açıyorsun. Bu, eline bıçağı verip “canım yanmaz” demek gibi bir şey. Ben hayatımda en büyük kırılmaları hep en çok güvendiklerimden yaşadım. Onlar için herkesi karşıma aldım, arkalarını topladım, savundum… Sonra bir gün hiç düşünmeden sırtımı döndüler. O an anladım ki asıl tehlike, sonsuz güvendeymiş.

Güven değerli ama kontrolsüz bir teslimiyet, bazen insanı yıpratıyor. Artık kimseye %100 güvenmiyorum, küçük bir payı hep kendime saklıyorum. Çünkü insan ne kadar az beklentiyle yaşarsa, o kadar az üzülüyor.