İnsan, kendini affetmeden bir başkasını sevebilir mi?

kişinin en yakından tanıdığı insanın kendisi olduğu düşünülürse doğru önermedir. içindeki tüm kötülüğü, nefreti, huzursuzluğu, kibri, hırsı bildiği halde kendini sevebilen bir insan başkalarını da sevebilir insan kendini seviyor olmaktan öte; "sevmek" kavramı 'öğrenmek'le alâkalandırılabilirse, manâsı daha net anlaşılacak bir söz. Bu sözden "bir başkasını sevebilmek için kendini seviyor olman şarttır"

Bence çok zor... Çünkü insan kendine bile sevgiyi çok görüyorsa Başka birine tamamını nasıl versin? Sürekli içinde bir eksiklik, bir huzursuzluk olur. Önce kendi yaralarını sarmalısın ki başkasına sevgin dokunsun. Yoksa hep bir şeyler eksik kalır.

Sevebilir tabiki de, bu kalbe engel değil ki.. ama kendiyle alakalı sorunları çözmeden bu sevgi ilişkiyi başlatırsa o zmn yorucu olur.. mutluluğuna odaklanamaz.. kendisini de yorar karşı tarafı da

Toksik bir sevgi olacaktır. Onu sürekli değiştirmeye çalışan, takıntı yapan, sık boğaz eden, ilgisiz bırakan. Yani buna Sevgi denirse

Kendine değer vermeyen, affetmeyen başkasına nasıl değer verir yararlı olabilir

Sevebilir ama hâlâ yaralı olmuş olur o yüzden hep bir yanı eksik kalır..

Kendine hayrı olmayanın bir başkasına nasıl olsun..

Önce kendini sevmeli insan.

Siz bana çok tanıdık geldiniz

Hayır ama kendimi de affedemiyorum yani değmeyecek haketmeyecke insnalar için nedne böyle şeyler yaptım diye ama

Sever niye sevmesin. Her saniye hatasını düşünecek hali yok

İnsan en çokkk kendini sevmeliii

Sevemez

Sevemez