Efilda da yazdığım romanımda bunun cevabını arıyor. Sence?

Efilda da yazdığım romanımda bunun cevabını arıyor. Sence?

Kendini affetmeden sevmek, yaralı bir elin başkasına dokunması gibi… Ne kadar iyi niyetli olursa olsun, eksik kalır, tam hissedilmez. İçinde hâlâ geçmişin sızısı, kendine duyduğun kırgınlık varsa; kalbini bütünüyle açamazsın. Sevgi verirken bile geri çekilirsin, çünkü hâlâ kendine bile güvenemezsin. O yüzden gerçek bir sevgi, önce içindeki enkazı kaldırmakla başlar. Kendini anlayan, affeden biri; başkasını da koşulsuz, özgürce sevebilir. Çünkü o zaman yüreği yük değil, yuva olur.
Çok güzel hocam
Kendisini sevemeyen, affedemeyen biri.. Gercekten bir başkasını sevebilir mi ki? Sevgi dediğin şey paylaşmadan önce sende olması gereken bir şey değil mi? Kendine bile tahammülü olmayan biri, bir başkasının hatasına nasıl anlayış gösterir? Sürekli kendini yargılayan biri, sevdiğini yargılamadan durabilir mi? Hep diken üstünde yaşarken, huzur verebilir mi? Bazen soruyorum kendime.. Affedemediği kendiyken, başkasına nasıl merhamet gösterecek bu insan? Ya da içi öfke doluyken, sevgisi ne kadar gerçek olabilir...
Çok güzel.
🙂
Kendini affetmeden başkasını sevebilmek, bir yüreği taşırken diğerini yanı başına bırakmaya benzer. İnsan, önce kendi yaralarıyla yüzleşmeli ve o çatlaklardan ışığın girmesine izin vermeli. Sevgiyi layıkıyla anlamak, kendi içindeki yükleri bırakıp hafiflemekle mümkün. Romanında bu soruyu sormuşsun; belki de cevabını kendi kalbine sormak en doğrusudur. 🌿
Korkuyorum sormaya.
Cevap
1Cevap
kişinin en yakından tanıdığı insanın kendisi olduğu düşünülürse doğru önermedir. içindeki tüm kötülüğü, nefreti, huzursuzluğu, kibri, hırsı bildiği halde kendini sevebilen bir insan başkalarını da sevebilir insan kendini seviyor olmaktan öte; "sevmek" kavramı 'öğrenmek'le alâkalandırılabilirse, manâsı daha net anlaşılacak bir söz. Bu sözden "bir başkasını sevebilmek için kendini seviyor olman şarttır"
Harika.
🙃.
Bence çok zor... Çünkü insan kendine bile sevgiyi çok görüyorsa Başka birine tamamını nasıl versin? Sürekli içinde bir eksiklik, bir huzursuzluk olur. Önce kendi yaralarını sarmalısın ki başkasına sevgin dokunsun. Yoksa hep bir şeyler eksik kalır.
Sevebilir tabiki de, bu kalbe engel değil ki.. ama kendiyle alakalı sorunları çözmeden bu sevgi ilişkiyi başlatırsa o zmn yorucu olur.. mutluluğuna odaklanamaz.. kendisini de yorar karşı tarafı da
Toksik bir sevgi olacaktır. Onu sürekli değiştirmeye çalışan, takıntı yapan, sık boğaz eden, ilgisiz bırakan. Yani buna Sevgi denirse
Kendine değer vermeyen, affetmeyen başkasına nasıl değer verir yararlı olabilir
Sevebilir ama hâlâ yaralı olmuş olur o yüzden hep bir yanı eksik kalır..
Kendine hayrı olmayanın bir başkasına nasıl olsun..
İnsan sevilme ihtiyacı için başkasını sever. Aslında hem çaresiz hem de biraz bencildir
Önce kendini sevmeli insan.
Siz bana çok tanıdık geldiniz
Nereden tanıdık gelmiş olabilirim?
Bilemiyorum cümleniz falan sanki tanıyormulum gibi şaşırdım ,
Bilemedim, olabilir elbet.
Takip edeceğim sizi tamamen iç güdüsel , hayırlısı plsun
Elbette.
Hayır ama kendimi de affedemiyorum yani değmeyecek haketmeyecke insnalar için nedne böyle şeyler yaptım diye ama
Sever niye sevmesin. Her saniye hatasını düşünecek hali yok
İnsan en çokkk kendini sevmeliii
Bu pek mümkün mü? Olması gereken bu olsa bile..
Sevemez
Sevemez
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?