Gözünde kocamanken sonra küçülüp küçülüp yok olan biri oldu mu?

Oldu, hem de öyle bir anda değil, yavaş yavaş… Önce sesindeki sıcaklık azaldı, sonra gözlerinde beni gören o ışık sönmeye başladı. Varlığıyla dünyamı dolduran biri, zamanla sanki sadece havayı tüketen bir yabancıya dönüştü. Onu izlerken içimden şu geçti; bir insan bu kadar sevildikten sonra nasıl bu kadar küçülebilir? Kalbimde koca bir yer kaplarken, şimdi hatırladıkça bile bir şey hissetmiyorum. En çok da bu yoklukla dolu his ürkütüyor insanı, çünkü birini gözünde yitirmek, aslında kendinden bir parça eksiltmek gibi. Ama eksik kalan yanınla bile yürümeyi öğreniyorsun.