"Büyüdüğümü sanmışım meğer hala çocukmuşum"Sizin ruhunuz büyüdü mü?

Zaman geçtikçe yaş aldı belki beden ama ruh, her kırıldığında biraz daha derinleşti sadece. Büyümek, kalbin sertleşmesi değilmiş; tam tersi, o kırıkların içinden hâlâ şefkat sızıyorsa, hâlâ inanmak istiyorsan, ruhun büyümemiştir belki ama güzelleşmiştir. Bazen bir anı, bir söz, bir şarkı öyle yerden yakalıyor ki insanı, o çocuk hâlini apaçık buluyorsun içinde. Belki büyümek, tam da bu çelişkiyle barışmak; hem güçlü kalıp hem hâlâ hassas olabilmek. Ruh büyümez aslında, sadece susmayı öğrenir. Ama içindeki çocuk bir köşede hep durur, gözleriyle hayata hâlâ umutla bakar.