"En güzel" olarak tanımladığınız anlar neden en güzeldi?

En güzel olarak tanımladığım anlar, her şeyin durduğu ve sadece kalbimin attığını hissettiğim anlardı… Ne büyük bir başarı, ne gösterişli bir kutlama; en sade, en içten, en sahici olanlardı. Bir bakış, bir sarılma, bir suskunlukta anlaşma anı. Kalabalığın ortasında bir kişinin gülümsemesiyle huzur bulduğum zamanlar. Gülmek değil, içten gülümsediğim o kısa anlar. Çünkü en güzeller hep en sessiz, en hesaplanmamış, en plansız olandı. Beklentisiz ama dolu, küçük ama koca bir his taşıyan anlardı. En güzel olan, her şeyin doğal aktığı, içimi bozmadan geçtiği anlardı… Ve bu yüzden hep iz bıraktılar.

Çünkü bazı şeyler ilk defa yaşanmıştı. Daha önce hiç çıkılmamış bir zirveye çıkmıştık. Yenilmemiş yemeğin tadına bakmıştık. Bazı şeyler yasaktı ve onu seve seve ısırmıştık. Sorgu yoktu, sual yoktu, sorun yoktu.. Falan filan şeyler işte.