Bazen sizde kendinize üzülüyor musunuz?

Evet, bazen kendime üzülüyorum… Her şeyi sineye çektiğim anlara, susarak güçlü görünmeye çalıştığım zamanlara, kırıldığım halde belli etmediğim gecelere. İçimde fırtına koparken yüzümdeki gülümsemeye, herkesin yanında dururken kendime yaslanacak kimseyi bulamayışıma. En çok da kendimi unuttuğum anlara üzülüyorum; herkese yetişmeye çalışırken kendimden ne kadar eksildiğimi fark ettiğimde. Sanki içimdeki o sessiz çocuk hâlâ sarılacak birini bekliyormuş gibi. Evet, bazen içimden sadece şu geçiyor; keşke biri de bana benim kendime olduğum kadar anlayışlı olsaydı. Ama hayat, hep biraz eksik kalıyor. Ve ben buna alışmaya çalışıyorum.