En çok unutmak istediğimiz şey, aslında bizi en çok tanımlayan şey olabilir mi?

Evet, en çok unutmak istediğimiz şey, bazen bizi en çok tanımlayan şey olabilir. Çünkü insan, canını en çok acıtan anlarda gerçekten kim olduğunu öğrenir. Ben de hayatımda birkaç şeyi unutmak istedim. Birinin vedası, bir arkadaşın ihaneti ya da kendi içimde kaybolduğum zamanlar… Unutmak istedim çünkü hatırladıkça sızladı içim. Ama zamanla fark ettim ki, tam da o anlar beni ben yapan şeylerdi.

O acıyla nasıl baş ettiğim, ne kadar değiştiğim ve o karanlıktan nasıl çıktığım, aslında karakterimin en saf halini oluşturdu. Unuttukça değil, hatırlayıp kabullendikçe iyileştim. Ama itiraf edeyim, çoğu şeyi gerçekten unutmuyorum. Yüzleşemediğim şeyleri bir kutuya koyuyorum içimde, bazen kapağını kapatıyor, bazen açıp ağlıyorum. İnsan bazen sadece devam edebilmek için unutmuş gibi yapıyor.

Unutmak istemek, zayıflık değil; o anla barışamamanın bir göstergesi. Ama unutmak zorunda değiliz. Çünkü o kırık parçalar, biz istemesek de bizi şekillendiriyor. Belki de gerçek güç, unutmakta değil, hatırladıkça dimdik kalabilmekte saklıdır.