Hiç hisleriniz yüzünden mantığınızı susturduğunuz oldu mu?

Kalbin fısıltıları, bazen mantığın gürültüsünü bastırır; duyguların dalgaları, aklın kıyılarını aşar. Çünkü insan, sadece düşünen bir makine değil, hisseden, seven, ve bazen de mantığın sınırlarını aşan bir varlıktır. Ve bu aşımda, kaybolmak da var, kendini bulmak da.

Evet, bazı zamanlar hislerimin yoğunluğuna kapılıp mantığımı susturduğum oldu. Özellikle duygusal ilişkilerde, karşımda sevdiğim bir insan varsa, ne kadar mantığım “dur” dese de, kalbim “bir şans daha” diyordu. O anlarda mantık susuyor, hisler her şeyi bastırıyordu. Ama bu durumun bedelini zamanla ağır ödedim. Çünkü duygular geçici, ama sonuçları kalıcı olabiliyor.

Yine de hayatımın büyük kısmında mantığı ön planda tutmak zorunda kaldım. Öyle bir mücadele verdim ki, sadece hislerle hareket etseydim bugün ayakta kalamazdım. Ailem, sorumluluklarım, sağlık sorunlarım ve yaşadığım zorluklar bana şunu öğretti Bazen kalbin değil, aklın sesini dinlemek hayatta kalmanın tek yoludur.

Elbette duygular önemli, insanı insan yapan şey onlar. Ama her şeyin bir dengesi var. Hislerini tamamen susturmak insanı taşlaştırır, mantığı tamamen yok saymak ise felakete sürükler. Ben artık bu dengeyi kurmaya çalışıyorum. Ne sadece kalbimle, ne de sadece aklımla yaşıyorum; ikisini el ele tutuşmuş gibi düşünerek adımlarımı atmaya gayret ediyorum.