Zaman geçtikçe nelerden soğuyorsun?

Zaman geçtikçe bazı şeyler sessizce içinden düşmeye başlıyor. Eskiden heyecan duyduğun yerler anlamsızlaşıyor. İnsanlara verdiğin değer azalıyor bazen; özellikle de seni anlamak yerine yargılamayı seçenlere. Sürekli kendini anlatmak, açıklamak, haklı çıkmaya çalışmak... bir yerden sonra yorucu geliyor. En çok da, seni sen olduğun için değil, bir kalıba sokmak isteyen sevgilerden soğuyorsun. Güvendiğin eller artık huzur değil baskı gibi hissettiriyor. Aile bile bazen çok uzak bir yer haline gelebiliyor, çünkü onların beklentileri seni sen olmaktan uzaklaştırıyor. Düşlerini anlattığında "önce atan", "önce evlen", "önce düzenli bir hayat" diyen herkesin sesi, iç sesinin üstüne çıkıyor ve bazen kendinden de soğuyorsun. Ertelediğin her şey, söyleyemediğin sözler, vazgeçtiğin hayaller... Hepsi içinde kırık bir yankıya dönüşüyor. Zamanla anlıyorsun ki, en çok da kendin olamadığın yerlerden soğuyorsun. Ama belki bu soğuma, bir bitiş değil. Belki bu, yeni bir senin filizlendiği yer. Sessizce, usulca.

Zaman geçtikçe yapmacıklıktan, yüzeysel ilişkilerden, sırf konuşmak için konuşanlardan soğuyorum. Lafla sevip davranışla unutanlardan, yanındaymış gibi yapıp aslında hep uzakta kalanlardan… Samimiyetsiz gülüşlerden, hesaplı iyiliklerden, sadece kendini düşünenlerden… Eskiden kalabalık olsun isterdim, şimdi huzur yeter diyorum. Çünkü zaman, gürültüyü değil, sessizliği öğretir insana. Ve bazen öyle bir an gelir ki, bir kelime değil, bir suskunluk bile yeter insanı soğutmaya. Yüreğiyle değil maskesiyle yaklaşan her şeyden uzaklaşıyorum artık, çünkü gerçeklik huzur verirken sahtelik ruhu yorar.