Ruhunuza ağır gelen insanları ne yapıyorsunuz?

Ruhuma ağır gelen insanlarla artık hiç uğraşmıyorum. Eskiden herkesi anlamaya çalışır, kırılmasınlar diye susar, içimde büyütürdüm her şeyi. Ama sonra fark ettim ki, kendi ruhumu ezerek kimseye iyilik yapmıyorum. O yüzden, bana kendimi yetersiz, değersiz, bunalmış hissettiren insanlara karşı bir mesafe koymayı öğrendim. Bu bir tartışma ya da kavga şeklinde değil; sessiz, sakin bir geri çekiliş aslında. Ne bir açıklama yapıyorum ne de dert anlatıyorum artık. Sadece içimden geldiği gibi davranıyor, ruhuma zarar veren kim varsa ondan uzaklaşıyorum.

Bu benim için bir savunma mekanizması değil; aksine, kendime duyduğum saygının bir göstergesi. Kimseyi kırmak ya da yok saymak değil niyetim, ama artık kimsenin beni kırmasına da izin vermem. Hayat kısa, yük taşıyacak vaktim yok. Zaten gerçek dostluklarda ağırlık değil, hafiflik olur. Yanında kendin olabildiğin insanlar ruhuna iyi gelir. Diğerlerini ise yolun başında uğurlamak en sağlıklısı. Çünkü bazen birini hayatından çıkarmak, kendine verdiğin en büyük hediyedir.