Hangi davranışlar karşısında sabrınız taşma noktasına gelir?

Samimiyetsizliğin yapmacık gülümsemeleri, riyakarlığın sahte sözleri karşısında iç dünyamda fırtınalar kopar. Empati yoksunluğunun soğuk duvarlarına tosladığımda, ve vicdanın sessiz çığlığı duyulmadığında sabrımın incecik ipi kopar. Çünkü insan, en çok insanlıktan çıkana tahammül edemez.

Kesinlikle sabrımın en çok zorlandığı anlar, çok bilmiş, bencil ve saygısız tavırlarla karşılaştığım anlardır. Özellikle bir insanın her şeyi bildiğini sanarak karşısındakini küçümsemesi, fikrini bile sormadan her şeye burnunu sokması beni fazlasıyla gerer. Hepimizin öğrenmeye açık olduğu bir dünyada, "ben bilirim" tavrıyla konuşan birini dinlemek gerçekten yorucu. Bir de buna bencillik eklenince işler iyice çekilmez hale geliyor. Sadece kendi çıkarını düşünen, empati yoksunu insanlar; karşısındaki insanın duygu ve zamanını hiçe sayabiliyor. En çok da saygısızlık beni çileden çıkarır. Hele ki karşılıklı konuşurken göz devirmeler, alaycı gülüşler ya da laf sokmalar başladığında sabrım taşma noktasına gelir.

Bir keresinde bir ortamda biri, hem ukalalık yapıp hem de sürekli laf kesiyordu. Saygı sınırlarını aşmasına rağmen kendini haklı sanıyordu. Bir süre sustum, sabrettim ama sonunda “Beni dinlemek zorunda değilsin ama konuşmama da engel olamazsın,” deyip masadan kalktım. O an anladım ki, sabır da bir yere kadar. Bazen insan sınırlarını çizen net bir duruş sergilemezse, karşı taraf haddini daha da aşabiliyor. Sabır, saygıyla birlikte anlamlıdır; saygı yoksa sabır da tükeniyor.