Acına nazik davranabiliyor musun?

Acıya nazik davranmak... İlk başta kulağa tuhaf geliyor değil mi? Canını yakan bir şeye nasıl nazik davranırsın? Ama zamanla öğrendim ki acıyla savaşmak, onu yok saymak ya da bastırmak sadece daha derin yaralar açıyor. O yüzden artık acı geldiğinde onunla kavga etmiyorum. Sessizce oturuyorum, dinliyorum, içimdeki sızıya yer açıyorum. Ona “hoş geldin” demek kolay değil, ama kabul etmek iyileşmenin ilk adımı oluyor.

Çoğu zaman gücümün tükendiğini hissettiğimde Allah’a sığınırım. Ellerimi açıp “Dayanamıyorum” derim. Bazen sadece içimden geçiririm, bazen gözyaşlarım dua olur. Çünkü bilirim ki beni en iyi anlayan O’dur. İnsan bazen anlatacak kelime bulamaz, ama Allah kalpteki sükûtu bile duyar. O sığınılacak en güvenli liman, en derin huzurdur.

Acı hâlâ canımı yakıyor mu? Evet. Ama artık onun beni parçalamak için değil, büyütmek için geldiğini biliyorum. O yüzden sabırla, tevekkülle ve elimden geldiğince nazikçe bakıyorum yüzüne. Çünkü her fırtına geçer, yeter ki Allah’a tutunayım.