Sizce takıntılı insan sayısı neden bu kadar çoğaldı?

Bu farkına varsan bile ki farkına varmak bile bence zor çünkü şu an her şey o yöne gidiyor kolayca değişecek bir şey değil bence bunun toplumsal yönü var aile yönü var kisinin kendi içindeki durumu var vs vs tabi bu kendimce gördüğüm bir şey bôyledir iddasında bulunmuyorum , ne diyim herşeyin hayırlısı olsun

@nightwalk35
Hayır, aslında anlatmak istediğim şey bundan ibaret. İşte problem tam da burada başlıyor. Erkeklerin üzerine dağ gibi yük yığıp, sonra da "sen erkeksin, taşırsın." demek ne kadar adil?

Dayanıklılık biyolojik olabilir ama duygusal yükler biyolojiyle açıklanamaz. "Erkek güçlüdür, dayanır" diyerek bir insanın hislerini, ruhunu, çöküşünü yok saymak, onu insan değil makine yerine koymaktır. Ve makineler bile zamanla yorulur, arıza verir.

"Erkekler sızlanmadan yapmalı." diyorsun ama bu düşünce yüzünden yıllarca kimseye derdini anlatamayan, içe kapanan, depresyona giren, hatta intihara sürüklenen erkekler %80 olduğunu biliyor muydunuz?
Sırf "itici görünmemek" için içten içe çürüyen adamlardan bahsediyoruz.

Kimse burada "bütün erkekler otursun ağlasın" demiyor. Ama problem, duygularını bastırmak zorunda bırakılmış, ama hâlâ güçlü kalması beklenen bir adamın sessizce çökmesini "zayıflık" olarak etiketlemek doğru değildir. Kadınların zorlukları var evet. Ama bu erkeklerin acı çekmesini görünmez kılmamalı.

Konu sadece dayanıklılık değil. Erkeklerin de insan olduğu, sadece erkek oldukları için sonsuz sabır ve güç yüklenemeyeceği bilinmesi gerekir. Ve evet, güçlü erkek lafını da artık yeniden tanımlamak gerek. Çünkü güçlü olmak, her şeyi sineye çekmek değil, bazen “ben bittim” diyebilmektir. Bunu diyen adam aciz gibi görülüyorsa kusura bakmayın ama doğru bu işte anlaşılmaktan çıkmaya başlar. Eğer bir erkeği sadece dayanabildiği kadar değerli sayıyorsa o zaman onun insanlığını değil, işlevini seviyoruz demektir. O da zaten sevgi değil, sömürü olur.

@nightwalk35
Yani hem sorun çözsün, para getirsin, omuz olsun, korusun kollasın ama aynı zamanda duygusuz da olsun. Ağlamasın, yorulmasın, konuşmasın… Hatta en kötüsü acı çekiyorsa bile içine atsın ve hâlâ “çekici” kalsın saçmalığı. Ama birleştirilmiş gibi dursun. Sırf erkek olduğu için acısına bile “şımarıklık”, “zayıflık”, “iticilik” etiketi yapıştırılan bir durum söz konusu zaten. :)

Ve burada mesele sadece bireysel değil. Toplum olarak bu erkekleri onlar yetiştiriyorlar.
Bir oğlana çocukken “ağlama, erkek adam ağlamaz” diyor. “Kız gibi olma” diye küçümsüyor. Sonra o büyüyor, duygularını bastırmayı öğrenmiş ama empati kurmayı öğrenememiş, sevgiye hasret ama yakınlaşmaktan korkan biri haline geliyor. Ardından da "neden bu kadar duygusuz", "neden bu kadar içine kapanık", "neden trip atıyor" diye yine biz eleştiriliyoruz. Kısacası hem bastırıyoruz, hem bastırıldığı için yargılıyoruz.

Ve en sonunda bir erkek kırıldığında, hayattan yorulduğunda, evlenemediğinde, kazanamadığında, her şeyden şüpheye düştüğünde “zayıf” diyoruz.
Peki hiç sormuyoruz "Bu adam neden düştü? Nerede desteklenmedi? Ne zaman dinlenmedi? Ne zaman sadece 'insan' olarak görülmedi?" diye.

Belki de bu yüzden erkeklerin bazıları artık öfkeyle susuyor. Kimileri tamamen içine kapanıyor. Kimileri her ilişkide geriliyor, kaçıyor, kontrol etmeye çalışıyor. Çünkü anlatılmayan acı ya taşar ya da çürütür.
Ve ne yazık ki bugün birçok erkek çürümeden yaşamayı öğrenemedi. Çünkü onlara hep sadece taşımaları öğretildi, bırakmaları değil.

O yüzden “güçlü erkek” tanımından bir kurtulmak lazım.
Gerçek güç, ruhu paramparça olmuşken hâlâ sevgiyi seçebilen adamda. Ağlarken bile kimseye zarar vermemeye çalışan adamda. Elinden geleni yapıp, yetmediği yerlerde “ben artık yapamıyorum” diyebilecek kadar dürüst olan adamda.

Ve bu güç zayıflık değil, bu insan olmanın gereği.
Ama hâlâ erkekten insan olmasını değil, “yıkılmadan taşımasını” bekleniyor.

@nightwalk35
Söyledim zaten? Derdini anlatan erkekleri erkek gibi görmüyorlar. Oysa bütün yük erkeklerin omzundayken ve ekonomik sıkıntılar onları daha fazla etkiliyorken, bu durum erkekleri hem duygusal hem de psikolojik olarak fazlasıyla yıpratıyor. Bu şekilde dayanacak güçleri kalmamışken bir de bu yıpranmış hallerine laf ediyorlar sorun bu. Demek ki erkekler üzerlerine binen ağır yüklerin altında ezilmekten yoruluyor ki içlerindeki duyguları bastırmak yerine bir şekilde dışa vurmak, paylaşmak ve rahatlamak istiyorlar.

Bak sürekli “trip atmak” ya da “sürekli sızlanmak” gibi davranışlar zaten kimsenin savunduğu şeyler olmayabilir. Ama mesele bu değil. Mesele bir erkek taşıyamadığı bir yük altında ezildiğinde, duygusal olarak çöktüğünde, “bunu taşımayı beceremediği için erkek değil” diye milletin hatta daha doğru kadınların yarattığı bir algı. İster erkek gibi tepki göstersin, isterse de kadın gibi. Dişileşen yine biz oluyoruz.

Sen erkekliğin tanımını “yük taşıyabilmek” olarak koyuyorsun. Ama yük dediğin şey sadece ekonomik, fiziksel ya da sorumlulukla ilgili değil. Duygusal yük de var. Baskı da var. Değersizlik hissi, yetersizlik korkusu, yalnızlık… Bunlar da yük ve bazen bu yük, fiziksel olandan daha yıpratıcı bir şey. Anlatabildim mi?
Ama nedense erkek bunu yaşadığında, “prenses” oluyor. Kadın gibi davranmakla suçlanıyor.

Kadınlara yıllarca “zayıf olmak normaldir” dendiği için, onların ağlaması, üzülmesi, trip atması normalleşti. Ama erkek aynı duyguları yaşadığında bu "itici", "anormal", "kadınsı" görülüyor.
Yani aynı duyguyu yaşayan iki insandan biri anlayış görürken, diğeri yargılanıyor. Bu adaletli mi sence?

@nightwalk35 Senin bu söylediklerin yıllardır erkeklere dayatılan “susturulmuş erkeklik” anlayışının aynısı ve bu anlayış yüzünden binlerce erkek depresyonla baş başa kalıyor, psikolojik destek almaya utanıyor, kimseye güvenemiyor. Sadece “erkek gibi davranmadığı” için alay ediliyor, değersizleştiriliyor.

Sana göre erkeklik “yıkılmadan yürümekse” bana göre erkeklik “yıkıldığını bile bile ayağa kalkmaya çalışmaktır.”

Ve bazen o ayağa kalkma çabası, bir çift gözün “sen de insansın, tamam” demesiyle başlar.
Ama ne yazık ki senin gibi düşünen insanlar o eli uzatmak yerine, “erkek gibi ağla, kadın gibi değil” diyerek eli geri çekiyor.

Oysa mesele nasıl ağladığı değil, neden ağladığı.
Ve biz hâlâ şekliyle uğraşıyoruz, içeriğini görmezden geliyoruz.

Anlatabildim mi?

@nightwalk35 İyi de sen soru sormuşsun, ben de sana cevap veriyorum. Erkeklerin prensesleşmesinin sebebi bu işte. Cinsiyetimizi falan unuttuğumuz yok.

@nightwalk35 Yazdıklarını gayet net bir şekilde anladım. Ama sen cevabımı beğenmediğin için söylediklerim sana alakasızmış gibi geliyor. Oysa söylediklerim hiç de alakasız değil; ben sana erkeklerin neden bu hale geldiğini, neden böyle davrandıklarını anlattım. Ama işte cevabımı beğenmediğin için sana alakasızmış gibi geliyor. Ortada anlaşılmayan veya farklı bir durum yok.