Yalnızlık hissinizi nasıl yeniyor sunuz?

Var çok sükür , eskiden bu his dolmaz zannediyordum artık doldu çünki eskiden ilk önce bu bosluğu diğer insanlarla doldurmaya çalışıyordum ve bu gerçekten mümkün değildi yaramı daha da derinlestiriyordu ve sonra tanrıya yöneldim ve bosluğu onunla doldurmak istedim ve olgunlastiğimi zannettim ve dört dörtlük bir kul olmaya çalıştım ama hep bişeyler eksik kaldiği için kendimi hep günahkar hissediyordum sonuçta dört dörtluk bir kul olmak mümkün değil ve bu sebepledirki içimdeki bosluğu doldurabilecek tek varliğa da kendimi hep uzak hissediyor ve yalnizliğimi kendi elimle daha da derinlestiriyordum sonra anladimki bu yalnızlık tanrıyla doldurulabilecek bir şey değil misal şöyle bir örnek vereyim bir kul çok zorluk çekse ve intihar etse tanrı ona öbür tarafta "ay yazık demekki imtihanı ağir gelmiş!" Deyip acimiycak aksine isyankar olduğu için onu cezalandiracak yani demem o ki sen kendini düşünmüşnmessen tanrı bile seni düsünmez, ve şunu da bil ki içinde boşluk felan yok sadece kendini eksik hissettiğin ve bunu boşluk ve yalnızlık olarak nitelendirdiğin bir duygu var, o duygu da ancak kendini sevmekle yok olur kendini o kadar çok sev ki ölçütün tanrı bile olmasın , evet müslüman olabilirsin elhamdülillah ben de müslumanim ama tanrınin verdiği ödevleri yerine getiremedin diye kendini kötü biri ve değersiz biri olarak görme mesela sadece tanrı açısından günahkar olduğunu ve onun ödevlerini yerine getirmediğin icin cezalandirilacağini bilceksin bu kadar, ayrıca bunun net bir ölcusu de yok nihayetinde tanrı istediğini ödüllendirir istediğini de cezalandırır hal böyleyken neye gör iyiyim ya da kötüyim diyeceksinki veya tanrının yerine getirmesi gereken ödevleri yok biz eksik ve kusurlu olduğumuz halde ödevlerimiz var ve bizim üstumuzde bizi cezalandırabileecek bir güç var ama tanrı için böyle bir şey söz konusu değil peki ben neden kendimi , eşit olmadiğim tanrıya göre ölçeyimki, ve bir de şu var hep denir ya tanrı bizi yarattı o yüzden onun nasıl davrandiğini sorgulayamayiz diye evet işte tamda önemli nokta bu tanrı bizi yarattı istediğini yapabilir ama acı çeken biz oluyoruz onun acı çektirme hakkı var çünki o yarattı ve onu cezalandiracak ve ona kural koyacak bir güç yok ama nihayetinde bizim ne kadar acı çektiğimizi bizden daha iyi bilse bile ne farkeder ki sonuçta acıları o değil biz çekiyoruz, tanrı konusuna neden bu kadar değindiğimi merak ettiyseniz mesele şu; yaşamin merkezinde tanrı varsa ahlak kurallarının temelinde de o vardır ve işin tanrısal kısmını hallettiysek bütün meseleyi halletmişizdir bence, ve sunuda asla unutma bilmediğimiz bir evrene doğup binbir zorluk içinde imtihan ediliyoruz bence onca sefaletin için de kendimize küserek bir tekme de kendimize biz atmayalım...