İnsan tek başına olduğunu kabullenebilir mi?

Uzun yıllar önce.
Bazı gerçekleri tek başıma buldum.
Ama öyle kötü tecrübeyle falan da değil.
Başka hayatlara bakarak.
Karşındakine ne söyleyip , sonucunu nasıl bağladığına bakarak.
Çoğu insan gibi boş boş bakmadım , gördüm.
Kelimelerin tanımlamasını temeli boş mantıksız şekilde değil , içine duygu anlam ve mantıklı sonuçlara bağlayarak tanımladım.
İçi boş kavramlara takılmadım hiç.
Çoğunluk böyle yapıyor diye onu doğru kabul etmedim.
Hayata karşı hep hiç tahmin bile edilmeyen pencereden baktım.
Farklı bir insan olduğumu kabul ettim , aynı olamam.
Çünkü aynı anne babadan dünyaya gelmedik ki , en basiti.
Rağmen kelimesini benimsedim.
Söylemekten ziyade yapmak , tercih etmek gerektiğine inandım.
Çünkü insanoğlunun karakterini ve kişiliğini oluşturan şeyler fiile döktükleri yansıtır.
Hayat her şeye rağmen devam ediyor.
Biri mutlu olmak isteyip beni tercih etmiyorsa dünyanın sonu değil ki.