Her şeye çabuk kırılan, üzülen, küsen, kızan biriyim niye böyle oldum ben?

Mesela en yakınım ailem ben çok samimi içten Candan seviyorum düşünüyorum böyle canımı veresim geliyor onlar için ama karşılığını bulamadığım için çok üzülüp kırılıyorum, arkamdan iş çevrilince mesela birlikte plan yapıyorlar söylemiyorlar hep başkalarından duyuyorum yani soylesen ne olacak peşine takılıp gidecek miyim insan zaten çağrılmadigi yere gitmez degilmi, bir kaç kez tekrarlandı bu benden saklanan sonradan duyduğum şeyler ne bileyim çok üzüldüm kırıldım en yakınım yapınca, ama ben öyle değilim herşeyimi söylerim paylaşırım herkes olsun derim birlikte olmak isterim ama kimse benim gibi değil buda beni çok üzüyor soğudum herkesten herşeyden neden böyle oluyor üzülüyorum ben insanlara deger verdikçe kırılan üzülen ben oluyorum, böyle olmaması için napmam lazım cokmu beklentiye giriyorum ya da normali bumu benmi anormalim 😐anne babam yok istiyorum ki aile bağlarımız güçlü olsun ama yok olmuyor bende uzaklaştim hepsinden.

Her şeye çabuk kırılan, üzülen, küsen, kızan biriyim niye böyle oldum ben?
Cevapla