Haksızlık karşısında ne yaparsınız?

Haksızlık karşısında elimden geldiğince sessiz kalmamaya çalışırım. Hakkımı aramak, benim için sadece bir tepki değil, bir duruş meselesidir. Yeri geldiğinde bunu en yakınlarım, yani ailem içinde bile yaparım. Ama itiraf etmeliyim ki, aile içinde haksızlığa uğradığımda işler her zaman düşündüğüm gibi ilerlemiyor. Bazı şeyleri dile getirsen bile ya görmezden geliniyor ya da “büyütme, geçer” denilerek geçiştiriliyor. Özellikle aile büyüklerinin yaptığı bir haksızlığa karşı ses çıkardığında, saygısızlıkla suçlanma ihtimali insanı yıpratıyor.

Bir keresinde aile içinde yaşadığım bir olayda kendimi çok yalnız hissetmiştim. Haksızlığa uğradım, itiraz ettim ama kimse dinlemedi. O an gerçekten çok kırılmıştım. Zamanla susmanın çözüm olmadığını, içime atmanın da beni yıprattığını fark ettim. Bu yüzden artık daha kararlı davranıyorum. Kırmadan, dökmeden ama açıkça ifade ediyorum ne hissettiğimi. Çünkü sessiz kalmak bazen en büyük haksızlığa ortak olmak demek. En azından vicdanıma karşı dürüst kalmayı seçiyorum.