Toplumdan dışlanmamak için kendine ihanet ettin mi?

Evet, sessiz kalmam gereken yerlerde sustum ama içimden fırtınalar koptu. Gülmem gereken anlarda içim ağlıyordu, sırf yadırganmamak için güçlü görünmeye çalıştım. Olmadığım biri gibi davranmadım belki, ama olduğum halimi hep biraz geri çektim. Bazen kendi fikirlerimi sakladım, bazen duygularımı bastırdım, sırf dışlanmamak, anlaşılmaz sayılmamak için. Bu da bir çeşit kendine ihanetti aslında… Kendini yok saymak, sırf kabul görmek uğruna benliğinden ödün vermek… En zor affettiğim şey de bu oldu belki. Çünkü insan başkasıyla değil, kendiyle yüzleşince gerçekten utanıyor. Ama sonra anlıyor ki, toplum değil insanı, insan kendini tamamlıyor.