İnsan en çok ne zaman bahane üretir. Vazgeçmeye mecbur olduğunda mı, Yoksa aslında hiç cesaret edemediğinde mi?

Zahmet etmek istemediği vakit. İnsanoğlu gizli kibrinden ötürü zahmete yönelmek istemez. Bununda sebepleri vardır.
Ya sevmiyordur.
Ya istemiyordur.
Ya yüreksizdir.

Haricinde bir insan neden bahaneye ihtiyaç duyar ki?
Mesela sorularına her seferinde uzun uzun yorumlar yapıyorum kimse gelip bana aaa şahane yorumlar yapıyorsun demiyor. Demesini de asla beklemiyorum ama ona rağmen niye yapıyorum?
Soruya denk gelme ve yaptığım yorumda nasibini bulacak bir insan vardır umuduyla yazıyorum.

Oysa oturup bir köşede keyfime bakabilirim değil mi? Hiç hayatımın bir köşesinde yeri olmayan ve olmayacak olan kimseler için neden emek veriyorum ki?

Emeği onlardan ziyade Allah için veriyorum.
Çünkü Allah'ı seviyorum.
Çünkü Allah'ı istiyorum.
Çünkü yüreğim mesken ve tutkun Allah'a.

Beni bahaneden beri eden şey Allah.

Keza insan hayatını nasıl yaşadığını, karakterini ve değerini aslında nelere bahane sunduğu ile kolay tespit edilir kılıyor. Bahaneye asla tahammülü olmayan biriyim.

Bak bir işe niyetlenirsin, emek verirsin olmaz, eyvallah baş üstünde yerin olur lakin yalnızca oturduğun yerden bahane üretiyor isen kusura bakma ama iyiliğe dair hiçbir şeye layık değilsin ve asla kendinde hak bulma. Çünkü ben hep kendime bunları söylüyorum.

Az evvel başka bir soruya cevap verdim;
-Merhametli biri misin? (Sinem diye bir arkadaş sormuş sitede.)
Kendime karşı değilim.

Kendini ve nefsini kınamayan, eleştirmeyen hiçbir insan bence kayda değer değildir. Bu ömür herkese olduğu gibi sizlere de bir kere. Bu yaşlar bir daha tekrarı olmayacak yaşlar. Bu vakitler asla parayla dahi satın alınamaz vakitler.

Siz, siz olun doğru kişilerle muhatap olun. Bugün var yarın yokuz cümlesi kadar ürkütücü bir cümle yok iken aslında bugün var dememiz bile kendimize bir bahanedir. şu an varız sadece keza her dakika bir yerler de bir can belki de binlerce can terki diyar eyler iken alem-i faniyi bizler nasıl bu kadar cömert olabiliriz kendimize düşmanlıkta.

İnsan en çok bahaneleri, vazgeçmek zorunda kaldığında değil, aslında hiç cesaret edemediğinde üretir çünkü mecburiyet kabulleniştir ama cesaretsizlik utancını örtmek için kılıflar yaratır kişi vazgeçtiğinde içinde bir yara taşır ama hiç denemediğinde o yaranın üstünü bahane bandajıyla kapatır ve kendini kandırmaya başlar çünkü insan en çok kendine yalan söyleyebildiğinde rahat uyuyabilir ama o uyku gerçek bir huzur değil susturulmuş bir vicdanın sessizliğidir