Siz, neyi sevdiniz peki?

Ben yapay olanı sevdim sanırım. Doğada bulunan eşsiz tatlar değil insanların yapmış olduğu yapay tatları, video oyunlarındaki sanal dünyayı, şu anki yaşadığım gerçeklikten uzaklaşıp düş kurmayı, rüyaları, gibi.. Çünkü yaşamak, anda kalmak, insanlarla iletişim kurmak herkes için aynı kolaylıkta/zorlukta değil. Bundan olabildiğince kaçmayı seviyorum.

Ben neyi severim sorusunu kendime ilk sorduğumda 30 kul yaşlardaydım. O yaşa kadar çok şeyi sevmiş, çok şeyi istemiş ama kendimi tanımamıştım. Doğayı seviyordum evet neşe doluyum mutluyum, ormanı, yeşili, sessizliği…. Ama ben kimdim insanlar beni nasıl tanırdı, ben kendimi nasıl anlatırdım, bilmiyordum. Bir şeyler bulurum diye başladığım her yol yarım kaldı. Geçen sene yapayalnız kaldığım günlerde düşündüm ve fark ettim ki çocukluğumdan beri benim ruhum, başkalarına iyi geldikçe nefes alıyor. Herkes bunun için bana kızsa da bir cana dokunabildiğimde, bir yüreğe umut olabildiğimde tam hissediyorum kendimi. Tüm eleştirilere rağmen böyle olmaya da devam edeceğim.

Meğer ben, kendini başkalarına iyi geldikçe bulanlardanmışım.

Kendimi…
Aynaya baktığımda kendimi komple seviyorum.
Bahsettiğim görsel anlamda ki beğeni değil ama.
Kendimle göz göze geldiğimde; zihnim ve kalbimden geçenleri gözlerimden de okuyorum.
Yüz ifademe yansıyan şeyi kimselerde görmüyorum.
Buna belki megalamanlık dersiniz ama ben kesin ve net biliyorum hayır değil.
Bu özelliklerimi bazıları canım olarak adlandırılıyor bazıları da enayilik olarak…
Kim ne derse desin ben kendimi ve bu yaşıma kadar koruduğum saflığımı çok seviyorum.