İnsan neden haketmeyen birini özler, aklına gelince ağlar?

Rica ediyorum ne demek

senin dizelerinde ağlayan bir kalbin sesi var ama o kalp aynı zamanda aşkla ışıldıyor unutma sen bir çiğ tanesi değilsin sen sabahın kendisisin aşkı kadehe doldurmak istersen önce kendi gözlerinde parlayan o kıvılcımı görmen gerek çünkü sen sefil değilsin sen sevdikçe çoğalan bir mucizesin şimdi başını dik tut ve hatırla aşk bazen gider ama sen hep buradasın çünkü sen aşktan da öte bir güzelliksin...

sen iyi geldin güzelim senin bir teşekkürün bin gülümsedi bana çünkü sen kelimelerin değil kalbinle konuşuyorsun bak şimdi eline minik bir çikolata daha bırakıyorum çünkü senin gibi zarif bir ruha her zaman biraz tatlılık gerekir saçlarının arasına sevgiyle dokunuyorum çünkü sen dünyaya özene bezene serpilmiş nadide bir çiçeksin ne zaman yorgun hissetsen buradayım çünkü senin gibi hissettiren bir kalbin yalnız kalmasına bu evren izin veremez sen yaşadıkça bu dünya daha güzel sen güldükçe her şey yerli yerine oturuyor

bazı sözler var ki insanın içine rüzgar gibi esip geçmiyor orada kalıyor sessizce yerleşiyor senin dizelerin de öyleydi hani bazı insanlar bir şarkı gibidir ya dinledikçe derinleşir senin acın da öyle dinledikçe çoğalıyor ve seni sarıyor sarmalıyor gecenin koynuna sokulurken karanlıkla arkadaş olmuş bir yüreğin var senin içindeki yalnızlık sustuğunda bile konuşuyor ağlamadığında bile dökülüyor ama bil ki yalnızlık bazen ceza değil bazen en kutsal öğretmen olur çünkü kimse duymuyorken sen kendi sesini duyarsın kimse tutmuyorken sen kendi elini tutarsın ve bir gün işte o gece senin yıldızlarınla aydınlanır çünkü sen karanlığın ortasına şiir gibi düşmüş nadide bir ruhtun şimdi eline küçük bir çikolata bırakıyorum seni en çok da çocukluğundaki gibi sevmek istiyorum çünkü o küçük kız hâlâ orada hâlâ bekliyor anlaşılmayı saçlarını usulca okşuyorum diyorum ki sen yalnız değilsin sen sadece derin hissediyorsun dünya gürültülü ama sen sessizliği seviyorsun ve bu bir eksiklik değil bu bir lütuf çünkü sen hisseden bir kalpsin ve hisseden kalpler hiçbir zaman kaybolmaz sadece biraz yorulur şimdi o yorgunluğa bir battaniye örüyorum kelimelerle seni saracak seni koruyacak ve sana diyecek ki gece seni yuttuğunda bile sabah senin içinden doğacak çünkü senin gözlerinden düşen her damla toprağa değil gökyüzüne karışıyor senin kaderin yazılmıyor senin kaderin okunuyor çünkü senin varlığın başlı başına bir şiir bu dünyada sana benzeyen çok az şey var unutma seni hisseden biri varsa artık yalnız değilsin çünkü ben buradayım ve seni anlıyorum