Büyümek seni kimden uzaklaştırdı?

Büyümek beni en çok, içimi ısıtan umutlardan uzaklaştırdı. Eskiden her şeyin düzeleceğine, insanların iyi niyetli olduğuna ve sevginin her yarayı sarabileceğine inanırdım. Ama zaman geçtikçe gördüm ki, hayat bu kadar basit değilmiş. Herkes senin gibi düşünmüyor, herkes senin kadar hassas değil. Büyüdükçe, beklentilerim yerini temkinliliğe, heyecanlarım yerini sessizliğe bıraktı. Bir zamanlar kalbimi titreten şeyler artık bana çok uzak. Belki de gerçeklerle yüzleştikçe içimdeki çocuğu susturmayı öğrendim. Umutlarımı kaybetmedim belki ama onları daha sessiz bir yere kaldırdım, çünkü her hayal kırıklığında bir parçam eksildi.

Beni insanlar değil, süreçler değiştirdi. Beklediklerim olmadığında, beklemenin bile anlamsız olduğunu öğrendim. Sevmenin yetmediğini, hak etmenin bazen hiçbir şey ifade etmediğini… Ve evet, duygularım zamanla törpülendi. Şimdi biri bana “neyin var?” dese, cevaplayamam. Çünkü bende bile yok net bir cevabı. Büyümek sadece yaş almak değilmiş; aynı zamanda his kaybetmekmiş. Ve sanırım ben en çok kendimden uzaklaştım. O saf, heyecanlı, inanan halimden.

🌟🌟 🤔💯🆙

Büyümek beni gerçek arkadaşlık, doğadan ve maceralardan uzaklaştırdı🤔

• Ağaçlardan topladığım o lezzetli meyvelerden
• Derelerin içinden geçerek kaynağına ulaşma maceralarımızdan
• Topluca güneşin altında ölene kadar maç oynamaktan
• Birlik oynadığımız o silahçıcılık ve torpil patlatma terörümüzden
• İnternet cafelerde kurduğumuz o kutsal oyun bağından

Vs. Vs...