Kendinizi sevilmeye değer buluyor musunuz?

Çok zor

Türkiye şartlarında böyle yaşamak çok korkutucu. Kendimi güvende hissetmiyorum hiç. Her an tetikteyim, mutsuzum

İşler öyle ilerlemiyor maalesef

Yalnız yaşıyorum. Bana hayatı zehir eden eski sevgilimin evinde kalıyorum. Gidecek başka bir yerim olmadığı için.

Hayır yok. Annemin ölümünden sonra babam beni evden attığında hepsi üç maymunu oynadı. Kimse sorumluluk almak istemedi. Yükmüşüz gibi davrandırlar

Eski sevgilimle tanışmadan önce bir ev arkadaşıyla yaşıyordum zaten. Ama kız tam bir ruh hastası çıktı. İnanılmaz narsistti, beni kullanırdı. Yapmadığını bırakmadı diyebilirim. O kızdan sonra bir daha ev arkadaşı ile yaşamaya cesaret edemedim

Güçlü ol, önüne bak demesi kolay. Ama bu kadar yalnız ve mutsuzken yapması çok ama çok zor. Unutma ki benim derdimi açıkça anlatabildiğim tek bir arkadaşım bile yok. Her şeyi içime atıyorum. Zihnim o kadar dolu, o kadar üzgünüm ki yemek bile yiyemiyorum. 56’dan 51e düştüm hızla

Lojmanlı işler %90 dönemsel oluyor. Ve lojmanda da her türlü leşlik yaşanıyor. Yüksek kazanabileceğim bir işe girmek istiyorum. Şu anki işimden 30k kazanıyorum aylık. Ancak benim bu fiyata çalışmaya hakkım yok diyorum kendi kendime sürekli. Evlenmek istiyorum bir yandan, ama kimse beni istemez zaten diye düşündüğümden hiç o topa girmiyorum bile.

Hala eski sevgilimin evinde kalıyor olmak çok ama çok zoruma gidiyor. Ama o benim sığındığım tek kişiydi. Sonra anladım ki sevgisi gerçek değilmiş. Beni anlamazdı hiç. Ne kadar kimsesiz hissettiğimi, hayatımda ne kadar yer kapladığını vs bilmezdi. Çünkü onun hayatı güzeldi. Sevgi dolu bir ailesi vardı.

Konuşmaya, anlatmaya gerçekten çok ihtiyacım var evet. Ama bu zamana kadar derdimi kime anlattıysam ya bana acıdı, ya da yargıladı. Kimse anlamadı maalesef

Ben ilgi gördüğümde hemen kaçıyorum. Bu haldeyken yanlış bir insana aşık olurum diye. Hayatıma kimseyi alamıyorum. Ayrıca belki beni yargılayacaksın ama eski sevgilimi uyarmama rağmen hamile kalmama ve kürtaj yaptırmama sebep oldu. Ben sürekli acı içindeyim. Sürekli helallik istiyorum o bebekten. Ama onun umrunda bile olmadı. O bebek bile değildi diyip geçti. Sahip olduğum tek şey masumiyetimdi. Onu da benden çaldı. Şimdi devam edebilmek çok çok zor. Dün gece uykumdan bağırış çağırış duyarak uyandım. Üst kattan geliyordu sesler. Kadın bağırıyordu “ ben ne yapacağım şimdi, hepsi senin yüzünden, sen sebep oldun vs diye biraz daha dikkatli dinledim. Ben ne yapacağım bu bebekle diye ağlıyordu. Saatlerce bağıra bağıra ağladı. Kahroldum. İçim öyle bir yandı ki, tarif edemem bunu

En büyük acılarımı paylaştım seninle zaten. Daha ne anlatabilirim. Kimseye anlatamadığım, hatta sesli olarak bile dile getiremediğim şeyleri

Durumum karmakarışık. Bir ailem yok, özgüvenim yok, kendime değer vermiyorum artık. İçten içe hep kendimi suçluyorum. Arkadaşlarıma dertlerimi açıkça anlatamıyorum bile. Çünkü dediğim gibi ya acırlar, ya yargılarlar. Beni kolay anlayamaz kimse. Merhameti olmayan insan hiç anlayamaz

Kolay değil evet. İşte bu yüzden ististasız hergün acı çekiyorum. Düzelmek dediğin şey de bir kısır döngü. Bazen çok nadiren iyi hissediyorum. Sonra bir anda yine böyleyim işte. Tüm vücudum ağrıyor. Canı yandığında daha çok hırslanan insanlara çok özeniyorum. Benim ne iştahım kalıyor ne de yerimden kalkacak gücüm

İçten bir şekilde mi? Bilmiyorum

Evet var

Pek iyi sayılmam. İyi hissetmek için elimden geleni yapıyorum. Balkonu falan yıkadım.
Bu arada iyi niyetin için teşekkür ederim ama eğer evliysen bu muhabbet daha fazla uzamasın. Empati yeteneğim yüksektir. Ne olursa olsun kocamın bir kadınla böyle muhabbet etmesini istemezdim

Seni tanımıyorum. Hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Ama yine de beni dinlediğin, anladığın için teşekkür ederim. Özellikle dün kendimi daha iyi hissetmemi sağladın. Çünkü ben bunları sesli bir şekilde bile dile getiremiyordum. Çoğu şeyi hatırlamak bile istemiyorum. Ama ilk defa açıkça yazabildim. Kürtaj olduğumu, yaşadığım acıyı, kimsesizliğimi. O yüzden umarım ne zaman düşersen, ne zaman yalnız hissedersen sen de kendin gibi insanlara denk gelirsin.