İntihar bencillik midir?

Bu çok ağır ve hassas bir konu. "İntihar bencilliktir" demek kolay ama işin iç yüzü o kadar basit değil. Dışarıdan bakan biri için, geride kalanları düşünmeden gitmek bencilce görünebilir. Ama intiharı düşünen biri genellikle zaten öyle bir karanlığın içindedir ki, ne kendini tam hissedebilir ne de başkasını. Çoğu zaman "ben olmasam herkes daha rahat eder" diye düşünür, yani aslında tam tersine, kendini yük gibi görür. Bencilce bir karar gibi durabilir ama aslında derin bir çaresizliğin, sessiz bir çığlığın sonucudur. Ruhsal bir hastalık, bastırılmış acılar, uzun süreli yalnızlık ya da kendini değersiz hissetme gibi sebeplerle gelir o nokta. İntihar eden biri genelde yaşamak istemediğinden değil, artık nasıl yaşayacağını bilemediğinden gider. O yüzden yargılamadan önce anlamaya çalışmak gerekir. Bencilce demek yerine, "Bu kişi nasıl bu kadar yalnızlaştı, nasıl kimse fark etmedi?" diye sormak daha insanca olur. Çünkü bazı yaralar dışarıdan görünmez, ama içeride sessizce büyür. İntihar bir bencillik değil, çoğu zaman bir umutsuzluk çığlığıdır. Ve biz insanların buna kulak vermesi gerekir, yargılayarak değil, anlayarak.