Fazla seçici bir insan mıyım? Hata mı ediyorum?

Bazı özellikleri babama benziyor ve ben direk elektrik çarpmışa dönüp kapıları kapatıyorum. Onun dışında geç kalıp "Dalmışım" diyen mi dersin? İlk defa gördüğü garson kızla şakalaşan mı dersin? Çok konuşan ve ben sıkılıp kalkalım dediğimde oturalım diyerek dayatıp beni 4 saat oturmaya mecbur bırakan mı dersin? Yapı olarak insanları kırmaktan korkuyorum ve fazla yumuşak başlıyım. O yüzden kabalık olmasın diye kalkıp gidemedim.

31 yaşındayım ve hayatımda kimse olmadı. Hep ilkim ile evlenmek istedim. O yüzden ilişkiler konusunda pek iyi değilim. Açıkçası nedenini bilmiyorum ama evlilik istiyor olmama rağmen her buluşmaya istemeyerek gidiyorum. Ağlayarak gittiğim bile oldu. Bir zorunluluk gibi...

Evliliği bir zorunluluk olarak görmüyorum. Gerçekten doğru insanla güzel bir evliliğim olsun istiyorum. Ama yanlış insanla evlenmekten de korkuyorum. Baskı da var tabi üzerimde. "Bir tanış, bir görüş" diye sıkıştırıyor çevremdekiler.

Ben ki fazla iyi niyetli, hatta saf bir insanım. İnsanların niyetini anlayamıyorum. Benim için ekstra zor yani bu işler. Bide seçici olduğum için laf sokan insanlar oluyor. "Neymiş? Bir insan 25'ini geçtiyse gözü açılıyormuş daha da evlenmiyormuş, seçici oluyormuş. Falanmış filanmış. Yiğeniyle evlenmedim diye bana cenaze evinde laf sokuyor teyzenin biri. Umursamıyorum insanları. Ama bazen yoruluyorum.

Aslında kimsenin kusursuz olmadığının farkındayım. Bende kusursuz değilim. Benimde yanlışlarım var elbette. Sadece her şeyin bir vakti olduğuna inanıyorum. İlaç bile vaktinden önce tesir etmiyor. Sabretmek gerek. Ama yoruluyorum bazen.

Bana biriyle tanışmak çok yorucu geliyor. Doğru insan karşıma çıksın istiyorum sadece. Başkalarıyla zaman kaybetmeden...

Nedenini bilmiyorum ama hep zoraki sorular soruyorum. Cevabını merak etmediğim sorular. Zorunluluk gibi... Bitse de gitsek modunda... Görüştüğüm kimseyle ilgili hiçbir şeyi merak etmiyorum. Çünkü ilgimi çekmiyor, ya da ona karşı bir hissim olmuyor. Hoşlandığım biri söylediğinde güleceğim şeyleri onlar söylediği zaman diken gibi batıyor bana. Yapmacık geliyor. Tahammül edemiyorum. İçten içe kızıyorum. Neden böyleyim hiç bilmiyorum.

Hayatım boyunca gerçek anlamda tanımak istediğim, merak ettiğim tek bir kişi oldu ki başta kaderim olduğunu sanmıştım. Kusur saydığım şeyleri o yapınca kusur gibi gelmiyordu. Ama tuhaftır ki bu kişi babama herkesten çok benziyordu. Ben işin içinden çıkamıyorum o yüzden. Ben de bir sorun var galiba. 😂

Nefret etmek değil aslında. Babam sonuçta. Ama zor bir insan ve onun gibi biriyle evlenmekten korkuyorum. Kendimde gördüğüm kusur demeyeyim de sorun şu: babam gibi biriyle evlenmekten korkuyorum ve görüştüğüm insanların ona benzeyen bir yönleri olduğunda hemen kapıları kapatıyorum. Ama aynı ben aralarında ona en çok benzeyen birine kapıldım. Ve babama benzeyen yönlerini tolere etmeye de hazırdım. İşte bu tezatlığı anlamıyorum.

Kesin aşk diyebilir miyiz buna? Benden 11 yaş büyüktü... Bilmiyorum gerçekten tanımak istediğim tek kişiydi ve bir şekilde karşılaşıyorduk bir yerlerde. Tesadüflere de inanmadığım için kaderim olduğuna inanmıştım. Ama belki de imtihandı... Çok da takılmamak gerek. Nasip değilmiş neticede

Kendi kendime yaşadığım bir şey aslında. Ben aramızda bir şey var sanırken sevgilisi olduğunu öğrendim. Meğer onun yaklaşımı arkadaşçaymış. Ben yanlış anlamışım. Sonra da uzaklaştım zaten. Bir şekilde yollarımız da ayrıldı. 5 aydır hiç görmemiştim dün akşama kadar. Ama tek taraflı da olmuyor zaten bazı şeyler. Ama o karşılaşmalarımız nedendi o zaman? Anlam veremiyorum.

İşte bilmiyorum. Baba sevgisi görmediğim için sanırım en ufak bir ilgiye bile fazla anlam yüklüyorum. Bana sodasının yarısını verdi diye onun için çok önemliyim sanmıştım. Şu an kulağa komik geliyor ama o an pek komik gelmiyordu. Aslında yaptığım şey bu; kendime odaklandım. Onun peşinde değilim. Hayatımdan çıkardım. Ona dair bir umut beslemiyorum, beklentim yok. Ama arada aklıma gelmesini durduramıyorum. Onu görünce heyecan duymanın önüne geçemiyorum. Onu geride bıraktım ama yanıma aldığım neydi ki hissizleşemiyorum anlamadım. Ama biliyorum, biri gelecek ve ona dair hiçbir şey kalmayacak içimde.

Yoluma bakıyorum bende. Ama işte insan bazen düşüveriyor aynı boşluğa. Elinde değil. Teşekkür ederim tavsiyelerin için. Konuşmak iyi geldi. 😇

Bu da geçecek elbet... 😇

Teşekkür ederim 😇

Teşekkürler size de 😇

Seçemiyorum derken? 🤔

Vakti geldiğinde olacak sanırım. İlaç bile vakti gelmeden tesir etmiyor. 😇

Aslında babama ya da abime benzeyen biriyle evlenmekten çok korkuyorum. Babamın herhangi bir özelliğini karşı tarafta görünce direk kapıları kapatıyorum.

Özelden anlatsam olur mu? Ama gerçekten sadece yardımcı olmak adına dinleyebilecek sabrın varsa yazayım? Çünkü arkadaş olmak için bile herhangi biriyle tanışmaya gücüm yok şu sıra. Yanlış anlaşılmak istemem. 😇

Ne gibi?