Çevren seni olduğu gibi mi seviyor, yoksa kendi beklentilerine göre mi şekillendiriyor?

Çoğu zaman insanlar bizi olduğumuz gibi değil, olmak istedikleri gibi sever. Yani kendi kafalarındaki “sana yakışan” versiyona göre. Sen güler yüzlüysen, hep öyle olmanı beklerler. Bir gün sessiz kalırsan “bir şey mi oldu?” derler. Yok, içine kapanıksan, biriyle birden iyi anlaştığında “sana ne oldu böyle?” diye sorgularlar. Bizi sevdikleri haliyle dondurmak isterler bazen. Sanki biz değişemezmişiz, gelişemezmişiz gibi. Ya da kendi rahatlarına göre şekil vermeye çalışırlar, fark etmeden belki ama yaparlar. Ama şunu da unutma: Bazı insanlar da gerçekten seni sen olduğun için sever. Ne eksiltmek ister, ne fazlalaştırmak. İşte o insanlar azdır ama çok kıymetlidir. Onları bulunca sımsıkı tutmak gerekir. Yani çevre çoğu zaman şekillendirmeye çalışır, ama herkes öyle değil.
Önemli olan senin neyi fark ettiğin, kendine ne kadar sadık kaldığın. Çünkü sonunda...
Kendin olmaktan vazgeçersen, seni sevenler bile aslında seni değil, senin kopyanı sevmiş olur.

Çoğu zaman insanlar seni sen olduğun için değil, kendi işlerine geldiği gibi seviyor. Ne zaman susarsan olgunsun, ne zaman konuşursan huysuz. Ne zaman güler yüzlüysen cana yakın, ne zaman içine çekilsen mesafeli. Yani seni sen yapan şeyleri değil, onlara nasıl yansıdığını seviyorlar. Kendi beklentilerine uydurabildikleri sürece varlığın kıymetli, ama kendi yolunu çizdiğinde rahatsız ediyor. İşte o yüzden gerçek sevgi çok az; olduğu gibi kabullenmeyi bilen, seni senin gibi seven çok az. Gerisi ya rol yapıyor ya da seni kendince şekillendirmeye çalışıyor. Bu da insanın içini zamanla yavaş yavaş buz kesiyor.