Ruhunuz nasıl sorsam?

Bu soru için belki önce susarım. Çünkü bazen ben de bilmiyorum. Bir gün huzurlu, bir gün yorgun... Bazen içimde fırtına kopuyor ama dışarıdan sessiz sakin görünüyorum. Öyle anlar oluyor ki bir bakış, bir kelime bile yeter öfkelenmek için. Ama bu öfke çoğu zaman dışarıya değil, içime... Kendime kızıyorum belki, geçmişte söylediklerime ya da sustuk için. Duygularım düşüncelerime göre şekil değiştiriyor. Bir sabah umutla uyanıyorum, akşama içimde boşluk kalıyor.

Hayatın içinden geçerken, zamanla bazı şeylerin cevabını kaybediyor. Eskiden daha netti her şey; şimdi sisli bir yolda gibiyim. Ruhum bazen bana bile yabancı geliyor. Ama bu yabancılık bile tanıdık bir şey var: Hayatta kalma isteği. Bir şarkı, bir anı, bir insan bazen içimdeki fırtınayı geçiriyor. Ve evet, hâlâ umut var. Çünkü her karmaşanın içinde, kendimi yeniden kuracağım bir sessizlik saklı. Belki cevap ruhumun ne halde olduğunda değil, onun hâlâ hissedebiliyor olmasında gizli.

Bu günü de gördük ve yaşadık Çok Şükür